Biblioteczka Kolmanki

"Mała encyklopedia małżeństwa" Krystyna Kofta

2012-01-27T09:38:00.002+01:00

Krystynę Koftę zna chyba każdy. Jest to nie tylko znakomita polska pisarka, ale i felietonistka publikującą między innymi w „Twoim stylu”. „Mała encyklopedia małżeństwa” jest chyba jedyną na rynku publikacją, zawierającą zbiór haseł od a do z, omawiający temat związków, romansów, miłości, zdrady, seksu, no i oczywiście małżeństwa. Jest to nieco humorystyczna odpowiedz na Wielką Encyklopedię Powszechną.

W tej niepozornej książce aż kipi od dobrego humoru i to już od pierwszej stronicy. Pierwsze hasło na literę A – „aaa” określa nam samogłoski, którymi posługują się małżonki podczas orgazmu. I tak oto autorka rozwodzi się nad znaczeniem tego hasła:

„Po długim „aaaaaaaa” często pojawia się przywołanie imienia boskiego: „O Jezu!” albo też jego matki, co jest chyba grzechem.”

Pani Krystyna Kofta jest znakomitą obserwatorką społeczeństwa. We wstępie sama przyznaje, że książka jest nie tylko wynikiem czujnej obserwacji, ale także doświadczeń z życia małżeńskiego jej znajomych oraz jej własnego. Dzięki temu całość zyskuje na wiarygodności. Autorka przytacza czytelnikowi trafne przykłady, stereotypowe zachowania a także, co ciekawe, niejaką ewolucję jaka zaszła w postępowaniu kobiet. Coraz rzadziej młode małżonki godzą się na zostanie typową kurą domową. Sprzątanie, gotowanie, prasowanie? O nie! Jesteśmy lepsze, samowystarczalne, odnosimy sukcesy i zdobywamy wysokie stanowiska zawodowe. I to właśnie dlatego kobiety nie boją się rozwodów. Kiedyś mąż był jednym żywicielem rodziny, a żona była na jego utrzymaniu. Rozwód był pasmem bolesnej walki i nie rzadko nie kończył się dla kobiety happy endem.

Hasła w książce są różnej maści. Od popularnych typu „małżonek/małżonka”, „bezpłodność”, wychowanie seksualne” czy „ślub”, po te bardziej wyszukane jak „wibrator”, „ małżeństwo jako lek”, „facebook a małżeństwo” czy „pornografia małżeńska”. O tym ostatnim autorka pisze:

„Są to filmy o ograniczonej fabule, lecz nieograniczonych możliwościach aktorów. Póki aktorami są ludzie, kobiety jakoś to wytrzymują, ale akt miłosny z osłem bywa trudny do zniesienia, nawet jeśli się go tylko ogląda.”

Jestem pewna, że książka spotka się z ciepłymi recenzjami i stanie się hitem. Czyta się ją bardzo przyjemnie, delektując rozrywką na najwyższym poziomie. Może być wspaniałym prezentem na Walentynki dla każdej kobiety, ponieważ właśnie kobiety uznaję za target tej książki. Ja, jako młoda małżonka odebrałam książkę niezwykle pozytywnie. Co prawda, niektóre z haseł jeszcze przede mną, (mam nadzieję, że niektórych uda mi się uniknąć w moim związku) dlatego tym pilniej analizowałam każde słowo. Lektura godna uwagi.

Premiera książki 8 lutego 2012!

Za egzemplarz serdecznie dziękuję Wydawnictwu W.A.B.

"Fistaszki 1959-1960" Charles M. Schulz

2012-01-26T19:55:00.004+01:00

Z Fistaszkami znamy się od dawna. Komiksy te mają swoją stałą szufladkę w moim sercu i pozostaną tam po wsze czasy. Przypomnę tylko, że komiks ten publikowany był w prasie codziennej przez 50 lat! To już piąty album, który zgromadził w sobie te, opublikowane w latach 1959-1960. Mimo, że historyjki obrazkowe przedstawiają perypetie małych dzieciaków, to momentami ich treść wzbudza w czytelniku zadumę i daje do myślenia. Te, na pozór młodociane postacie cechują się bowiem niezwykłą dojrzałością i bystrością. Stoją przecież na przed dylematami dorosłości. Komiksy aż kipią od dobrego humoru i nie sposób się nie roześmiać, pochylając nad losem Snoopiego i jego opiekunów.

Jedną z ciekawszych postaci jest Charlie Brown i Lucy. Ten pierwszy jest typowym, troszkę otyłym, chłopcem z kompleksami. Nie jest raczej duszą towarzystwa i samotność doskwiera mu bardziej niż innym dzieciakom. Chłopiec ma często czarne myśli i ponury humor. Dumna nad sensem swego istnienia i miewa filozoficzne myśli. Jego znakiem rozpoznawczym jest sweterek z czarnym zygzakiem, z którym nie rozstaje się na krok. Jest nieco naiwny, łatwowierny i daje się zmanipulować rówieśnikom o większym poważaniu. I właśnie do tych drugich należy Lucy - marudna i pyszałkowata dziewczynka, która uważa się za pępek świata. Jest szefem wszystkich szefów i sprzeciwienie się jej osobie, nie kończy się najlepiej. Mimo wszystko daje się lubić. Jest charakterystyczna i zna odpowiedzi na wszystkie problemy świata. Lucy jest pewna siebie i to daje jej pozycję lidera.

Najrzadziej pojawiają się Pig-Pen - "chłopiec kurz". Kiedy już pojawia się w jakiejkolwiek scenie, nie widać nic poza unoszącym się brudem i kurzem. To wizytówka Pig-Pena. Nikt z jego przyjaciół do końca nie wie jak wygląda chłopiec, kiedy jest czysty. I nawet dla czytelnika pozostaje zagadką. Widać go zawsze poczochranego, z rozwiązanymi sznurowadłami, brudną buzią i ubraniem.

Całość jest, liczącą ponad 320 stron, wspaniałą rozrywką na długaśne, zimowe wieczory. Przepięknie wydaje, w twardej oprawie i wstępem Tomasza Minkiewicza. Kolekcja powoli zagęszcza się na mojej półce. Niestety komiks wychodzi w Polsce tylko dwa razy w roku. A może to plus? Zaostrza to apetyt na kolejne przygody Fistaszków. Nie jest to lektura "na chwilę". Czyta się ją nieśpiesznie, powoli delektując się błyskotliwym humorem i żwawą kreską Charlsa M. Schulza. Zawsze wracam do Fistaszków, są ponadczasowe i uniwersalne. Chyba nie do końca jest to lektura dla dzieci, a na pewno nie dla tych najmłodszych. Wzrusza mnie dojrzałość tych dzieciaków, ich postawa. Zastanawiają problemy i pytania, jakie sobie zadają. Śmiało polecam Wam jakiekolwiek tomy "Fistaszków". Jestem pewna, że nie pożałujecie.

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Nasza Księgarnia.

Rodzina naszych czasów Praca zbiorowa

2012-01-25T10:33:00.003+01:00

Trudno jednoznacznie osądzić o czym jest ten niewielki zbiór popularnonaukowych artykułów. Zdaniem autorów mówi o problemach z jakimi borykają się współczesne rodziny i o tym jak technologia wpływa na naszą cywilizację. Do głosu dochodzą nie tylko dziennikarze najpopularnijeszych periodyków w naszym kraju, ale także logopedzi, biolodzy, socjologowie czy też kulturoznawcy.

Jest to książka, która z całą pewnością zaskoczy i zainteresuje niejednego. Każdy z krótkich rodziałów mówi o innym problemie, takich jak chociażby erotyka w bajkach dla dzieci.

„Rozmiar miseczki biustonosza disnejowskich: Pocachontas, Ariel i Jaśminy to co najmniej D, choć te postacie to zaledwie nastolatki. Rozcięcia sukienek sięgają pełnych bioder, dekolty nie pozostawiają wątpliwości, że księżniczki mają pełne i jędrne piersi. Powłóczyste, rzucane przez ramię spojrzenia spod firanek rzęs wyglądają raczej na zachętę do zabawy w mamę i tatę niż w berka. Esmeralda z Dzwonnika z Notre Dame tańczy za pieniądze, siadając mężczyznom na kolanach i wykonując na rurze figury jak w klubie go-go.”

Czytelnik zapozna się z informacjami na temat wpływu internetu na nasz mózg, języku migowym u dzieci czy też o wpływie wychowania dziecka przez rodziców na jakie dalsze życie.
I to właśnie ten ostatni rozdział wbudził moje ogromne zdumienie i nieco zszokował. Badania naukowe wykazują, że tak na prawdę, to w jaki sposób rodzice wychowują swoje dziecko, ma niezauważalny wpływ na jego charakter i osobowość! To czy będą starać się o jego odpowiednie wykształcenie czy też wpajać mu miłość do bliżnich, nie ma absolutnie żadnego znaczenia w jego dorosłym życiu. Według autorki tego artykułu, wszystko zapisane jest w genach. I tym sposobem inteligentni ludzie mają mądre pociechy, a u dzieci alkoholików rozwija się zespół DDA. Co jeszcze bardziej zastanawiające, pierwsze trzy lata życia malucha wcale nie są kluczowe w jego rozwoju.

Kolejnym, interesującym przykładem jest króciutki tekst o tym jaką rolę w naszym życiu odgrywają nazwiska.

"Młody męźczyzna z Portsmouth od kilku lat nie ma łatwego życia. Za każdym razem, gdy musi podać swoje nazwisko, robi mu się słabo. Wymianę tych samych zdań i denerwujące uśmieszki ma jak w banku. Nic dziwnego, skoro nazywa się Harry Potter."

W rozdziale pt „Przeklęte nazwiska” jest jeszcze kilka przykładów, kiedy to przypadkowa zbieżność nazwisk z osobami znanymi, przysporzyła wiele niedomówień, a czasami nawet nieprzyjemnych sytuacji.

Bardzo poważny problem poruszony został w rozdziale pt: „Koniec niewinności”. Mowa w nim o dzisiejszych, zepsutych moralnie i agresywnych nastoletnich dziewczynkach. Jakie zmiany musiały zajść w dzisiejszym świecie, aby z założenia słodkie i niewinne dzieci przeistoczyły się w prostytuujące się, pijące alkohol i wulgarne nierządnice?

„50 procent uczniów twierdzi, że w gimnazjum najłatwiej zdobyć pozycję siłą”

Dla mnie książka była doskonałym relaksem i okazją do poznania problemów, z jakimi boryka się dzisiejszy świat w kwestii wychowania najmłodszych, socjologicznych i psychologicznych. Niektóre z nich co prawa pozostają sporne, ale mimo wszystko rzucają jakieś światło i proponują pewne rozwiązanie. Polecam ten zbiór artykułów każdemu, kogo interesują kwestie socjologiczne oraz kulturowe. Należy dodać, że całość napisana jest w bardzo przystępny dla każdego sposób. Czytanie tego tomiku jest to nie tylko przyjemnością, ale też niesie przestrogę.

Za lekturę dziękuję Stowarzyszeniu Sztukater oraz Wydawnictwu G+J

"Małżeństwo Klaudyny" Colette

2012-01-23T01:31:00.004+01:00

To już trzeci tom skupiający się na postaci kontrowersyjnej i nieco ekscentrycznej Klaudyny. Wielu czytelników odniosło wrażenie, iż bohaterka w drugim tomie traci wiele ze swego uroku, stając się melancholijną i nostalgiczną cierpiętnicą. W "Małżeństwie Klaudyny" powraca jej zagadkowa, frywolna i niepohamowana natura. Nie trudno się dziwić, że dzienniki Klaudyny siały zgorszenie i oburzenie na początku XX wieku ( pierwsze wydanie rok 1902!).

Klaudyna wychodzi za mąż. Ten zaszczyt przypadł dużo starszemu, wąsatemu, nieco zblazowanemu i pysznemu Renaudowi. Mężczyzna widzi w dziewczynie nie tylko młodość, ale i werwę, nutkę szaleństwa, powab, roztrzepanie i naiwność. To właśnie ta ostania cecha sprawia, że mąż przejmuje niejako rolę ojca i wprowadza Klaudynę w dorosłe życie. Jako ten bardziej doświadczony i obyty w wielkim świecie, stara się zmienić nieco styl bycia swojej młodej małżonki. Jednak ona zwyczajnie tęskni za rodzinnym domem, za szkolnymi czasami, za zapachem lasu i łąk, za dawnymi koleżankami i wolnością. W końcu jest jeszcze przecież nastolatką.

"W swym cierpieniu niemądrym i niewypowiedzianym wydrążyć jamę i zwinąć się w kłębek na jej dnie."

Renaud wrażliwy na uroki Klaudyny oraz pragnąc przybliżyć jej nieba, zabiera ją w rodzinne strony i pokazuje świat jakiego nie znała. Odnosi się wrażenie, że w sercu tej młodej dziewczyny rodzi się głębokie i prawdziwe uczucie u boku kochającego, rozsądnego i dojrzałego mężczyzny. Klaudyna zaczyna traktować go jak powiernika, kochanka, opiekuna. Widzi w nim w pewnym sensie autorytet i traktuje go z należytym szacunkiem.

"Można by powiedzieć, że małżeństwo (tfu! Nie małżeństwo, tylko miłość!) skrystalizowało we mnie pewne sposoby odczuwania, starsze niz ja sama. (...) Jestem w stosunku do niego pełnym ufności dzieckiem, które wspiera się o swego wybranego ojca, zwierza mu się jak gdyby w tajemnicy przed kochankiem."

Sielanka kończy się podczas jednego z licznych przyjęć wydawanych przez Renauda. Klaudyna poznaje tajemniczą, prześliczną i hipnotyzującą Rezi. Ta zmęczona swym wystawnym życiem i nudnym, acz zazdrosnym mężem, od dawna szuka pocieszenia w ramionach kochanków i... kochanek. Między Klaudyną a Rezi rodzi się erotyczne napięcie, niepohamowana fascynacja i obłęd. Kobiety zaczynają zbliżać się do siebie, lecz w pewnym momencie zorientują się, że zabrnęły za daleko. Bohaterka Colette opisuje szereg emocji jakie towarzyszą jej podczas spotkań z oblubienicą.

"Rezi... Cała jej postać tchnie wonią paproci i irysów, zapachem bogobojnym, prostym i wiejskim, którym zaskakuje i zachwyca przez kontrast, gdyż nic w niej nie odkryłam wiejskiego, prostego ani daję słowo, bogobojnego, o wiele za ładna jest na to!"

Klaudyna postanawia zwierzyć się mężowi ze swej tajemnicy i o dziwo uzyskuje akceptację. Nie trudno się domyślić, że całość zakończy się tragicznie. Powstaną okoliczności o jakich trudno nawet sobie wyobrazić.

Uwielbiam Colette. Jej styl, taki kobiecy, zbuntowany, buzujący od dwuznaczności i nieskrępowany cenzurą. Uwielbiam także postać Klaudyny. Jest uroczo naiwna, szybko ulega wpływom i daje się ponieść emocjom. Na pierwszy rzut oka widać, jak ogromna przepaść wiekowa dzieli ją z mężem, który często nie potrafi zrozumieć temperamentu dziewczyny. Uważa jej zachowanie za słodkie, acz trywialne.

"Renaud uśmiechał się często ze zdziwieniem, widzą, iż w głębszą zadumę potrafi wprawić mnie krajobraz niż dzieło sztuki, w większy entuzjazm drzewo niż muzeum i strumyk niz klejnot. Wielu rzeczy musiałam się dopiero od nieco dowiedzieć i wielu się dowiedziałam."

Mimo wielu rumieńców jakie wywołała na mnie ta część, przyniosła i smutek. Myślę, że to, co przytrafiło się Klaudynie, da jej lekcję na przyszłość. Nie wiem czy dojrzeje emocjonalnie, co się z nią stanie i czy spotka wreszcie szczęście. W jej zachowaniu jest wiele z małej dziewczynki, pragnącej dalej mieszkać z ukochanym tatą i biegać boso o świcie na zroszonej rosą trawie. Z drugiej strony chce być elegancką paryżanką, obytą w towarzystwie, lubującą się kulturze i sztuce.

Kolejne jej losy z pewnością śledzić będę w czwartej i ostatniej części pt " Klaudyna odchodzi".

Za egzemplarz serdecznie dziękuje Wydawnictwu W.A.B.

"Dlaczego mrówkojady boją się mrówek?" Francessa Gould, David Haviland

2012-01-22T13:26:00.004+01:00

Czy zastanawialiście się może kiedyś w jaki sposób ptaki decydują o tym, które pisklęta karmić? A może głowiliście się nad tym, czy zwierzęta popełniają samobójstwo i uprawiają prostytucję? To właśnie dzięki takim pytaniom powstała ta książka. Francessa Gould jest wykładowcą anatomii oraz fizjologii na Uniwersytecie w Bristolu. Przez całe swoje akademickie życie stykała się z dociekliwością studentów, aż pewnego dnia postanowiła rozwiązać sprawę raz na zawsze – napisała „Dlaczego mrówkojady boją się mrówek?”

Książka to przezabawny i zaskakujący zbiór odpowiedzi (wyczerpujących i dziwacznych) na najbardziej nurtujące pytania. Dzięki niemu poznać można skomplikowane życie zwierząt, które rządzi się własnymi prawami. Napisana jest językiem przyjemnym, popularnonaukowym, ale zrozumiałym nawet dla laików. Ubarwieniem całości są urocze rysunki, ilustrujące w znakomity sposób wybrane zagadnienie.

Rozdziały są krótkie, aczkolwiek w zupełności zaspakajają głód wiedzy czytelnika. Ciekawym tekstem jest chociażby ten o depresji zwierząt. Okazuje się bowiem, że one również, jak człowiek, mają skłonności do melancholii, ataków depresji, a nawet przewlekłego stresu. Wśród ptaków, dość częstym przypadkiem są samobójstwa papug, (tych żyjących w niewoli) które najbardziej z tej gromady, narażone są na depresję. Wynika to być może z tego, że większość, jak i nie całe, życie spędzają w klatach. W zdumienie wprawia także fakt, że weterynarze przepisują antydepresanty psom! Badania wykazały, że człowiek i ich czworonożni przyjaciele to schorzenie przechodzą niemal identycznie.

O dowcipnym charakterze książki świadczy między innymi tekst o... świniach, zatytułowany „Dlaczego świnie są brudne”?

„Skończmy wreszcie z oczernianiem trzody chlewne i określaniem mianem świni kogoś brudnego, chciwego, głupiego, leniwego, upartego, spoconego albo nieuprzejmego. Wszystkie stereotypy dotyczące świń są nieprawdziwe. Cierpiące z powodu kiepskiej opinii zwierzaki są w rzeczywistości inteligentnymi stworzeniami o umiarkowanych apetytach, które nawet w połowie nie są tak niechluje, jak chcielibyśmy sądzić.”

Autorka zgłębia całą problematykę szumu wokół domniemanego niechlujstwa i głupoty świnek. I podaje przykład naukowców, którzy nauczyli je grać w gry komputerowe z użyciem joysticka. Małe zwierzątka używały ryjków.

Jest to książka, którą śmiało mogą czytać zarówno dzieci, jak i dorośli. Polecam ją przede wszystkim jako prezent dla najmłodszych pasjonatów przyrody i zwierząt. Dzięki lekturze tej książki w moim umyśle rozjaśniło się wiele, nierozwiązanych dotąd, wątpliwości. Na duży plus zasługuje też samo wydanie. Nie potrafię wyjaśnić dlaczego, ale szczególną uwagę zwracam na obecność tzw. skrzydełek. Ułatwia to mi czytanie i sprawia, że mam wrażenie, iż książka jest dzięki temu bardziej elegancka i to właśnie sprawia mi przyjemność. Ta pozycja ma skrzydełka i lekko usztywnioną okładkę. Miałam także okazję zapoznać się bliżej z inną książką z tej serii. Mowa tu o pozycji „13 rzeczy, które nie mają sensu”. Obie zaskoczyły mnie bardzo pozytywnie. Upatruje teraz poprzednich i kolejnych wydań z tego cyklu. Lubię takie naukowe ciekawostki. One wzbogacają moje życie.

Za lekturę dziękuję Stowarzyszeniu Sztukater oraz Wydawnictwu Literackiemu.

Gratka dla fanów A. Hepburn!

2012-01-21T14:52:00.004+01:00

Oj długo czekałam na tę premierę. Chyba miesiąc leżała w koszyku jednej z księgarni internetowych. I tak oto się doczekałam! Przepiękny album z uroczą Audrey Hepburn zagościł w naszych księgarniach 18 stycznia! A co w środku? Niezliczona ilość zdjęć aktorki - zarówno tych filmowych jak i prywatnych, plus ciekawostki z życia Audrey i wspomnienia zaklęte w cytatach. Czy można chcieć więcej?

Sobota mija mi pod znakiem nauki. W tym roku przede mną wielkie wyzwanie - dwie sesje na dwóch uczelniach. Zapał jest, ale jak patrzę na te wszystkie wspaniałe i kuszące książki, które piętrzą się pod sam sufit, żałuje, że nie mogę poświęcić im więcej czasu.
Wieczorem/w nocy planuje uraczyć się jakimś filmem. Najlepiej komedią. Ten gatunek najbardziej mi relaksuje i "odmóżdża". Może polecacie coś zabawnego?
Jeśli nie film, to na pewno DVD z koncertem Adele - dostałam od męża w ramach akcji "miej coś z życia podczas sesji". Oglądał ktoś z Was? I jakie wrażenia?
A tymczasem, borem, lasem znikam, by zagłębić się w tajemniczych chorobach ośrodkowego układu nerwowego przy oparach rozgrzewającej kawy ananasowej:)
Miłej soboty!

„Nowe terapie. Przyszłość medycyny” Praca zbiorowa

2012-01-21T01:23:00.004+01:00

Nie da się ukryć, że rozwój najnowszych technologii zaskakuje nas każdego dnia. Z roku na rok w naszym najbliższym otoczeniu pojawiają się sprzęty zaprojektowane w najbardziej innowacyjny z możliwych sposobów. Mają one za zadania ułatwić człowiekowi funkcjonowanie na wysokim poziomie w XXI wieku. Mowa tu nie tylko o telefonach komórkowych, ipodach czy netbookach.

W książce „Nowe terapie. Przyszłość medycyny” lekarze, ludzie nauki, dziennikarze i pasjonaci przybliżą nam najnowsze dokonania w dziedzinie technologii, które już wykorzystywane są w medycynie oraz te, które w przyszłości mogą stać się odpowiedzią na wiele kluczowych pytań.
Należy jednak mieć na uwadze fakt, że sama technologia czasem nie wystarczy. Nic nie byłoby możliwe, gdyby nie wiedza, ciężka praca i ogromne zaangażowanie naukowców. To dzięki nim ludzkość będzie miała możliwość pokonania, dotąd niepokonanych, chorób i schorzeń.

Ta mała, niepozorna książeczka kryje w sobie zbiór porywających artykułów dotykających najpoważniejszych problemów ludzkości z pogranicza ludzkiego zdrowia, życia i śmierci. Autorami każdego z nich są redaktorzy, dziennikarze naukowi, psychologowie i inni eksperci, którzy opierając się na konkretnych przykładach, wyczerpująco opisują interesujące ich zagadnienie. Tym samym sposobem przeczytać można chociażby o kłopotach jakie wynikają z transplantacji kończyn, pochodzących od martwych dawców. Nie trudno się domyślić, że stwarza to nie tylko ogromne wyzwanie przed chirurgami, którzy, aby połączyć wszystkie naczynia, operują czasem po kilkanaście godzin, ale także przed psychologami. Okazuje się bowiem, że życie ze świadomością posiadania ręki od nieboszczyka, przysparza pacjenta o lęk i psychiczne odrzucenie kończyny.

Jednym z ciekawszych artykułów jest ten, poświęcony leczeniu uszkodzeń mózgu. Jego autor – dr.med. Piotr Zieliński - przybliża dociekliwym z jakimi trudnościami muszą na co dzień zmierzyć się neurochirurdzy, neurobiolodzy i neurolodzy. Przytacza krótką, acz porywającą historię lobotomii.

„W latach międzywojennych Egas Moniz wymyślił metodę leczenia chorych psychicznie zwaną lobotomią. Operacja uszkadzała płaty czołowe, w wyniku czego chory stawał się powolny i spokojny. Towarzyszyły temu poważne zmiany osobowości. Metoda zyskała popularność, a jej wynalazca dostał Nagrodę Nobla w 1949 roku. (...) Jeden z popularyzatorów tej metody – Walter Freeman – wędrował po Stanach Zjednoczonych z przyrządami w walizce, wykonując operację nawet w pokojach hotelowych.”

Jakie są obecnie znane medycynie metody wyleczenia pacjenta z depresji? I czy nadal stosowane są elektrowstrząsy? Odpowiedzi należy szukać w tym rozdziale.

Jeszcze innym, interesującym rozdziałem jest ten, zatytułowany „Pigułka marzeń”. Omawia on przyszłość farmakologii na świecie. Czy zostanie wyparta przez nieco kontrowersyjną terapię genową? Coraz częściej myśli się o terapii spersonalizowanej, czyli dobranej indywidualnie do każdego pacjenta na podstawie informacji genetycznej zawartej w jego DNA – o podatności zachorowania na konkretne choroby, lekooporności czy wrażliwości na substancje lecznicze. Wielką nadzieją napawa odkrycie naukowców z University of California w Santa Barbara i Michigan State University, którym „udało się stworzyć syntetyczne cząstki o właściwościach niezwykle zbliżonych do czerwonych krwinek. Są tak samo elastyczne i mogą tak samo skutecznie jak prawdziwe przenosić tlen przez ponad tydzień.”

Książka z mojej ukochanej dziedziny – medycyny i nauki. Dużą zaletą jest to, że nie musi być przeczytana ‘od deski do deski’. Czytelnik może wybrać interesujące go zagadnienia. Dla mnie była czytelniczą ucztą i pasjonującą podróżą zarazem. Co ciekawe, wiele rozdziałów przytacza dokonania naukowców i lekarzy z Polski. Także jednak istnieje nadzieja na to, że w przyszłości w wielu dziedzinach nauki będziemy doceniani na arenie międzynarodowej. Polecam pozycję naukowcom, pasjonatom, ale i łaknącym wiedzy humanistom.

Za lekturę dziękuję Stowarzyszeniu Sztukater oraz Wydawnictwu G+J.

"Cecylka Knedelek i Boże Narodzenie"Joanna Krzyżanek

2012-01-20T14:55:00.002+01:00

Joanna Krzyżanek jest znakomita pisarką dla dzieci, której książki już od dawna zagościły na półkach i w sercach maluchów. W wywiadach przyznaje, że kocha dzieci i dziecięce marzenia towarzyszą jej także w dorosłym życiu. Twierdzi, że za młodu chciała mieć plantacje truskawek, których smakiem cieszyłaby się okrągły rok. To połączenie miłości do kulinariów i literatury dziecięcej, fantazji i magicznego świata bajek, sprawiły, że powstała seria książek o Cecylce Knedelek. Pragnę zwrócić szczególną uwagę na ilustratora – Zenona Wiewiurkę, (pisownia poprawna) który nadał książce niezapomniany i ciepły klimat.

„W dzień Wigilii w miasteczku trwały ostatnie przygotowania. Drzewka świerkowe zamieniały się w choinki, zapach drożdżowego ciasta i pomarańczy wciskał się we wszystkie kąty, w garnkach bulgotał barszczyk, a pierniki właśnie osiągnęły odpowiednią miękkość.”

Święta w Starym Knedelkowie zbliżają się wielkimi krokami. Cecylka, jako mistrzyni kulinarna, pochłonięta jest pichceniem świątecznych potraw, a gąska Waleria skacze z nóżki na nóżkę, nie mogąc doczekać się migoczącego drzewka. Jej cierpliwość zostaje wystawiona na ogromna próbę. Do pierwszej gwiazdki coraz bliżej, a choinki jak nie było, tak nie ma. Gąska zakasuje rękawy i pełna nadziei w sercu, bierze sprawy w swoje...skrzydełka. Malutkiego czytelnika czeka zabawna przygoda z przepięknymi ilustracjami, wspaniale oddającymi magię świąt.

Na końcu książeczki znajdują się przepyszne przepisy na łakocie samym wyglądem zachęcające do szybkiego wypróbowania. Któż nie pokusi się o upieczenie pomarańczowej tarty czy też uroczych, małych choineczek z ciasta francuskiego nadziewanego musem z kiwi? Na samą myśl cieknie ślinka.

Mimo, że już dawno po świętach, książeczka zachwyciła mnie swoją grafiką i prostą, zabawną historyjką. Idealnie nadaje się na lekturę dla najmłodszych dzieci i z pewnością spodoba się małym kuchareczkom i ich mamusiom. Być może warto podczas zbliżających się ferii zimowych zaopatrzyć się w egzemplarz książki „Cecylka Knedelek i Boże Narodzenie” i razem z pociechami urządzić sobie kulinarne święta, kiedy za oknem wreszcie leży śnieg.

Za miłą dla oka lekturę bardzo dziękuję portalowi nakanapie.pl oraz Wydawnictwu Jedność.

Andrzej Turczyński „Andriej Rublow. Mistrz niewidzialnej strony”

2012-01-19T21:33:00.002+01:00

Autor danej książki ma już spory dorobek literacki, ale dla mnie, przyznaję szczerze, jest to pierwsze z nim zetknięcie. Andrzej Turczyński publikuje felietony, opowiadania, wiersze i tłumaczenia od ponad 50 lat, jest laureatem wielu nagród i wyróżnień, ale znany jest raczej niewielkiemu kręgowi czytelników. Sądząc po przeczytanej przeze mnie książce, jego utwory są głęboko zanurzone w europejskim dziedzictwie kulturowym, posiadają warstwę filozoficzną, teologiczną oraz humanistyczną. Traktują o człowieku, Bogu, sztuce, historii, duchowości – rzeczach, będących obecnie passe i zepchniętych do lamusa. Może i sprawia to, że literatura Andrzeja Turczyńskiego nie szturmuje pierwszych miejsc na listach bestsellerów, ale za to czyta się ją wspaniale.

Nie inaczej jest z „Andriejem Rublowem”, czyli specyficzną, beletryzowaną biografią najsłynniejszego malarza średniowiecznej Rusi Kijowskiej (przodkini dzisiejszej Rosji). Andriej Rublow to żyjący w XIV i XV w. rosyjski malarz ikon, uznany za prawosławnego świętego. Choć z jego dorobku do naszych czasów nie ocalało zbyt wiele, a to, co przetrwało wieki nie zawsze daje się bezsprzecznie przypisać jego autorstwu, to jest on najbardziej znanym rosyjskim „ikonopiscem” a jego „Trójca Święta” jest jednym z największych skarbów malarstwa dawnych czasów.

Napisałam, że książka Andrzeja Turczyńskiego to pewnego rodzaju biografia. Nie jest ona jednak oparta na źródłach historycznych czy porządku chronologicznym. Nie jest to również tylko i wyłącznie fikcja. Jednak autor nie skupia się na datach, na potwierdzeniu istnienia i dokonań Rublowa w skąpych materiałach z tamtego okresu, na tym jak postrzegali i opisywali malarza jemu współcześni. Nie, opowieść o Andrieju Rublowie jest snuta jakby przez samego bohatera. Z jego myśli, snów i rozmów wyłania się obraz mnicha, człowieka pobożnego, oddanego życiu duchowemu, ale przede wszystkim artysty. Malarza, który talentem i wizją wyprzedzał swoje pokolenie, przez co nie zawsze spotykał się ze zrozumieniem. A w owych czasach, kiedy ikony malowano tylko zgodnie z kanonem, niezrozumienie mogło łatwo skończyć się obwinieniem o herezję. Rublow nie buntował się przeciwko nienaruszalnym, „świętym” zasadom – ale jak każdy wielki artysta szukał własnego środka wyrazu. W pokorze, wytężonej pracy, nauce u mistrzów i dalszym rozwoju własnej ścieżki Rublow, jak się zdaje, znalazł to czego szukał: znalazł sposób na przedstawienie Świętej Trójcy by była ona zrozumiała w swojej prostocie, skłaniała do modlitwy i zachwycała pięknem Dobra i Boga. I właśnie to powolne zbliżanie się do ideału (olśnienia? iluminacji) jest osią tej książki.

Zupełnie podobnie rzecz ma się z filmem „Andriej Rublow” Andrieja Tarkowskiego, który nie przypadkiem został przecież dołączony do książki. Ten znakomity rosyjski reżyser również skupił się na odkryciu Rublowa jako artysty, wielkiego talentu i jednocześnie pobożnego mnicha, bystrego obserwatora świata i jego tytułowej „niewidzialnej strony”. Film Tarkowskiego to także wspaniały obraz rosyjskiego średniowiecza, walk z tatarami, budowy potęgi przyszłego imperium.
Muszę przyznać, że zarówno książka, jak i film, to nie lada gratka. Prawdziwa uczta dla ducha! Książka porusza wyobraźnię i jednocześnie łagodzi nerwy, nastraja na duchowe refleksje. Film to klasyka rosyjskiego (tak na prawdę to sowieckiego) kina, wyżyny artyzmu, rzecz nielekka i niełatwa ale doskonała.

Liczącą sobie niemal 600 lat ikonę Andrieja Rublowa „Trójca Święta” można oglądać w Galerii Tretiakowskiej w Moskwie. Czy będą nam towarzyszyły uczucia podobne do tych, gdy Rublow pokazał swoje dzieło po raz pierwszy:

„I stało się, jakby nagle stanęło słońce i poruszyła się ziemia. Jakby cały świat oniemiał z zachwytu, bo żadne ze znanych słów nie jest wystarczająco dokładne, aby oddać urodę Rublowowego dzieła. Bo jak opowiedzieć łagodność? Dobroć? Mądrość? Jak wyrazić to, co się czuje i odczuwa? Jak?”.

Za egzemplarz dziękuję portalowi Sztukater.pl oraz Wydawnictwu W Drodze

"Zabójcza kolacja" Jonathan A. Eldow

2012-01-16T11:51:00.003+01:00

Autor książki jest doktorem, specjalistą w dziedzinie medycyny ratunkowej oraz diagnostyki. Chyba śmiało można porównać go do doktora Housa z kultowego już serialu o tajemniczych chorobach i zawiłych zagadkach medycznych. Dr Jonathan A. Eldow wprowadza nas w świat rzadkich i tajemniczych chorób, których wstępna diagnoza zwodzi na manowce.

W książce czytelnik spotka się z 15 historiami, które z powodzeniem mogły by stać się scenariuszem dla pasjonującego serialu detektywistyczno - medycznego. W każdym rozdziale przedstawiona jest historia innej jednostki chorobowej związanej z konkretnym przypadkiem. Opowieść urozmaicają liczne opisy odkryć medycznych, epidemii oraz innych ciekawych przypadków danego schorzenia. Często okazuje się, że wstępna diagnoza jest błędna, a prawda leży w zupełnie innych, nietypowych objawach. Rozwiązanie zagadki zawsze jest wielce zaskakujące.

„Po dwóch dniach nadeszły wyniki badania wody z akwarium z piraniami. Stwierdzono w niej obecność bakterii Plesiomonas shigelloides. Tippen domyśliła się, że brudna woda z akwarium musiała znaleźć się w wannie tuz przed kąpielą Katie. Część bakterii znajdowała się jeszcze na powierzchni mokrej wanny, kiedy Marci napełniała ją wodą dla Katie. Kiedy dziewczynka wsadziła myjkę do buzi, bakteria przedostała się do jej przewodu pokarmowego. Tak właśnie wyglądało ostanie brakujące ogniwo w łańcuchu zdarzeń, które wyjaśniały dziwny przypadek Katie.”

Jest to nie tylko wciągająca i intrygująca książka, przyprawiająca o dreszcze, ale także skarbnica wiedzy o bakteriach, chorobach, nietypowych przypadkach czy trudnej pracy lekarzy i epidemiologów. Należy pamiętać, że to od ich decyzji i poprawności diagnozy zależy zdrowie i życie pacjenta. Muszą wykazać się nie tylko podręcznikową, akademicką wiedzą, ale też zmysłem tropiciela. Wszystkie z tych historii miały miejsce w Stanach. Nad każdym z przypadków pochylało się wielu lekarzy, diagnostów oraz specjalistów z dziedziny analityki. Czasem dojście do prawdy, zajmowało im całe tygodnie. Nie wiem czemu, ale miałam wrażenie, że gdyby podobne sytuacje miały miejsce w naszym kraju, pacjent prędzej pożegnał by się z życiem niż doczekał trafnej diagnozy. Może tylko ja jestem źle doświadczona przez polskich lekarzy, kiedy to rok temu na zwykłą jelitówkę podali mi serię antybiotyków i podejrzewali zatrucie toksyną, chcąc mnie posłać na oddział zakaźny. Cierpiałam niepotrzebnie cztery razy dłużej niż powinnam. "Zabójczą kolację" polecam wszystkim miłośnikom Housa, medycyny i zagadek.

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Literackiemu

"Matki, żony, czarownice" Joanna Miszczuk

2012-01-13T16:14:00.002+01:00

„Bywają w życiu chwile, których ból daje się zmierzyć dopiero po jego przeżyciu i wówczas dziwi nas, iż zdołaliśmy go znieść.”

Pierwszy raz miałam do czynienia z polską, kobiecą sagą. Historia pokolenia kobiet, które spotykało rozczarowanie i ból. Ich jedyną winą była... miłość. Joanna Miszczuk rozciąga akcje od 1400 roku do czasów współczesnych, każdy z rozdziałów poświęcając innej bohaterce. To, co łączy wszystkie te kobiety, to nie tylko więzy krwi, ale też niezwykły talent do języków obcych, silna osobowość i drogocenny pierścień miłości i przebaczenia przekazywany z pokolenia na pokolenie.

Główną bohaterką jest jednak Joanna, czterdziestoletnia, wybitnie zdolna językowo i szczęśliwa matka swojej 12-letniej Kamili. Wydawać by się mogło, iż kobieta ma wszystko, co potrzebne do szczęścia. Dach nad głową, dobrze płatną pracę, śliczną córkę, wspaniałe przyjaciółki, no i przede wszystkim, zaradnego, przystojnego i kochającego męża Piotrka. Świat wali jej się na głowę, w momencie kiedy odkrywa zdradę ukochanego z jedną z jej najlepszych przyjaciółek. Schemat może i banalny, lecz kroki jakie podejmie później, okażą się w jej życiu przełomowe. Przez przypadek trafi na historie swoich prababek. Śledzenie ich starannie spisanych pamiętników i historii pochłoną ją bez reszty.

Książka przedstawia nam historię każdej bohaterki od podszewki. Niestety każda z nich opiewa w tragedię, smutek, niesprawiedliwość, skandale, ból i rozczarowanie. Mimo, iż zmieniają się czasy i poziom życia każdej z nich także ulega zmianie, to co pozostaje niezmienne to uczucia. W powieści aż roi się od zdrad, oszustw, przemocy czy uzależnień. Głównym powodem tych wszystkich nieszczęść są mężczyźni. Panie zawsze odgrywają w książce rolę ofiar.

Czytelnik odnosi wrażenie, że nad rodem tych pięknych i silnych rudowłosych kobiet ciąży jakieś fatum. Mimo tak dotkliwych nauczek i przeżyć, kolejna potomkini zdaje się popełniać podobne błędy. Czy Joanna zdoła przełamać to fatum?

A co z tytułem powieści mają wspólnego czarownice? Dowiadujemy się o historii prababki Joanny, która z powodu swojej niezwykłej zdolności została uznana za wysłanniczkę szatana i spalona na stosie.

Z czystym sumieniem muszę wyznać, iż autorka ma u mnie duży plus. Nie jest to banalne i puste ględzenie, mimo, iż książka opowiada o tym jak biedne są kobiety, a mężczyźni to wyłącznie bezduszne, pozbawione skrupułów potwory. Jej powieść jest, mimo lekkiego pióra, wartościowa i niezwykle wzruszająca. Idealnie dostosowuje swój styl pisania do każdej epoki. Jej bohaterki są bardzo wiarygodnie zarówno w czasach współczesnych, jak i w epokach minionych. Na szczególną uwagę zasługują retrospekcję. Napisane są na bardzo wysokim poziomie i śmiało mogę porównać ten styl do Jane Austen czy Charlotte Brontë. Te fragmenty czytało mi się najlepiej. Podczas lektury czułam ducha epoki i niemal słyszałam szelest sukien.

Podsumowując, książka jest zadziwiająco dobra. Towarzyszył mi wachlarz różnych emocji, takich jak radość, strach, silne uczucie motywacji, smutek, przygnębienie, lęk, złość czy też melancholia. Jest to idealna powieść dla wszystkich kobiet w każdym wieku.

Za egzemplarz bardzo dziękuję wydawnictwu Prószyński i S-ka.

"Kot Simona i Kociokwik" Simon Tofield

2012-01-08T20:47:00.003+01:00

Tego kota chyba nikomu przedstawiać nie trzeba. Kot Simona zdobył przecież serca kociomaniaków na całej kuli ziemskiej. Nic dziwnego, że filmiki z udziałem czworonoga biją rekordy popularności na youtubie. Przecież kot jaki jest, każdy widzi!

Tym razem życie rozpieszczonego futrzaka przewraca się do góry nogami za sprawą małego kota, którego Simon znajduje pewnego ulewnego dnia podczas spaceru. Niepozorne, małe stworzonko okaże się niezłym ziółkiem. Kot Simona wystawiony jest na próbę charakteru, cierpliwości i męstwa. Czy wyjdzie z tego obronną... łapką?

Komiksy autorstwa Simona Tofielda już dawno zawładnęły moim sercem. Są uniwersalne z powodu braku jakiegokolwiek tekstu. Idealnie trafią w gusta dzieciaków, dorosłych i mieszkańców każdego zakamarka tej planety. Ten, kto ma w domu takiego kociaka, wie doskonale, ile prawdy o przewrotnym charakterze kotów ukrytej jest w tym komiksie. Świetna zabawa i niesamowity relaks. Polecam!

Za komiks pragnę podziękować księgarni Matras oraz Wydawnictwu W.A.B

Antychryst (2009)

2012-01-06T21:35:00.002+01:00

Opis z filmwebu:

"Światowej sławy psychiatra i jego młoda żona, badająca historie czarownic w średniowieczu, wyjeżdżają do domu na odludziu, by zaszyć się przed światem i zmierzyć się ze swoimi najgłębszymi lękami. Zamiast ukojenia znajdą tam jednak niszczycielską moc sięgającą początków świata. Będą musieli stawić czoła potężnej i przerażającej sile, z której istnienia nie zdawali sobie sprawy. Willem Dafoe ("Ostatnie kuszenie Chrystusa", "Spiderman") i Charlotte Gainsbourg ("21 gramów") w horrorze twórcy kultowego "Królestwa" i "Przełamując fale" Larsa von Triera. Przełomowe efekty specjalne studia Platige Image, niesamowite zdjęcia Anthonego Dod Mantle, nagrodzonego Oscarem za film "Slumdog. Milioner z ulicy". To wszystko zapowiada rewolucyjny film grozy na miarę "Dziecka Rosemary" Polańskiego i "Lśnienia" Kubricka."

To było moje drugie podejście do dzieła Larsa Von Triera. Za pierwszym razem coś we mnie powiedziało "dość" po około 30 minutach. Dziś śmiało stwierdzam, że "dojrzałam psychicznie" i obraz wywołał na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Stonowane kolory, cichy, milczący a zarazem przerażający i tajemniczy ciemny las. A przede wszystkim dwoje, całkiem niedawno, bliskich sobie ludzi, których zmienia tragedia. Oboje muszą zagłębić się w najmroczniejsze zakamarki własnych psychik i stanąć twarzą w twarz z lękiem i paniką.

Zdaje sobie sprawę z tego, że mało osób lubi kino tego typu, więc nie mogę polecić go wszystkim. A już na pewno nie na poprawę nastroju:) Podobno film należy obejrzeć w samotności, żeby lepiej zrozumieć jego sens. Chyba coś w tym jest. Mój mąż oglądał go sam, kiedy to ja wymiękłam na starcie i po dziś dzień ma uraz psychiczny. Ja urazu nie mam, a za to ogromną chęć na kolejne filmy tego reżysera.

Musimy porozmawiać o Kevinie (2011)

2012-01-05T22:41:00.004+01:00

Opis z filmwebu:

"Tytułowy Kevin to demoniczny nastolatek, który świadomie manipuluje swoim otoczeniem, nie uznaje żadnych zasad i z prowokującym uśmiechem mówi: "Wstajesz rano i oglądasz telewizję, jedziesz samochodem i słuchasz radia. Chodzisz do swojej nudnej pracy albo nudnej szkoły, ale o tym nie mówią w głównym wydaniu wiadomości. Doszło do tego, że nawet ludzie z telewizji często oglądają telewizję. Na co oni wszyscy tak patrzą? Właśnie na takich jak ja...". Magnetyczna Tilda Swinton i demoniczny Ezra Miller w thrillerze obnażającym najmroczniejsze zakamarki ludzkiej duszy, który prowokuje, pociąga i nie daje o sobie zapomnieć"

Bardzo długo czekałam na ten film. Od dawna gustuje w filmach z małą ilością dialogów, ale za to z bardzo wymownymi obrazami i symbolami. Tilda Swinton wciela się w postać udręczonej i nieco zagubionej matki demonicznego i mrocznego Kevina. Dziecko już od urodzenia zdaje się być inne niż jego rówieśnicy. Mało mówi i jest widocznie odseparowany od zewnętrznego świata. Dorasta jako indywidualista z przerażającymi sposobami na zwrócenie na siebie uwagi. Bawi go zadawanie bliskim bólu i wyraźnie czerpie z tego satysfakcję. Dopatrzyłam się także u chłopca kompleksu Edypa, nieco niewidocznego na pierwszy rzut oka. To nie może zakończyć się happy endem.

Film tylko dla miłośników tego bardziej przemilczanego, bogatego w symbolikę. Polecam Wam, bo warto!

Rodzinnych ciepłych świąt Magda Prus

2012-01-05T13:21:00.003+01:00

Święta to szczególny czas, na który czeka się cały rok. Któż z nas nie kocha pachnącej choinki, dźwięku kolęd, nieśpiesznego, rodzinnego nastroju i całego wachlarza kulinarnych zapachów? Z zasady powinien być to czas spokoju, refleksji i ciepłego klimatu stworzonego przez najbliższych. Jednak nie zawsze tak jest. Czasami w pogodni za perfekcją, za drogimi prezentami i idealnie doprawionym barszczem, zapomina się o naprawieniu tego, co wymaga tego w pierwszej kolejności – relacji z rodziną.

W najnowszej powieści Magdy Prus czytamy o historii dwóch rodzin obchodzących kolejne Wigilie i Wielkanoc. Głównymi bohaterkami są Lena i Kamila – dwie zupełnie różne kobiety mające odmienne podejście do życia. Lena na pierwszy rzut oka wydaje się być szczęśliwą kobietą. Ma dwójkę uroczych córeczek, bogatego męża i piękny, duży dom. Jedyne co stało się jej zmorą to wszędobylska i natrętna teściowa. Obserwujemy jak z roku na rok jej związek z Grzegorzem rozpada się, a głównym celem każdej wieczerzy jest rywalizacja o to, który z rodziców obdarzy dziewczynki droższymi prezentami. W grę wchodzi także alkohol i przemoc. Starsza z córek zaczyna dostrzegać, że jej rodzinie grozi upadek. Zachowuje dystans i cierpliwość, mimo, że w jej sercu i umyśle kotłują się najgorsze myśli. Relacja między małżonkami z wigilii na wigilię zdaje się być coraz trudniejsza, jednakże wszystko dzieje się nieśpiesznie. Czy dałoby się tego uniknąć? Finał, niestety, okaże się tragiczny w skutkach.

Drugą bohaterką jest Kamila – bardzo frustrująca kobieta. Wiedzie bardzo przeciętne życie u boku mało zaradnego, ciapowatego acz ciepłego i życzliwego męża Henia i ich syna. Towarzyszy jej myśl, iż kobieta powinna służyć domowi sprzątając, gotując i całkowicie oddając się rodzinie. Kamila trzyma obu swoich panów pod pantoflem i zdaje się, że tylko ona ma w ich domu prawo głosu. Ich sytuacja finansowa nie jest najlepsza i Kamila od zawsze zawistnie zazdrości swej siostrze Lenie.

Obie bohaterki wiodą nieszczęśliwe i mimo wszystko samotne życie. Rokrocznie jak mantrę powtarzają te same czynności i ślep brną w rutynę. Milczą i godzą się na wszystko, bo nie chcą popsuć tych świątecznych dni swoim najbliższym. Brak im odwagi i stanowczości aby zmienić to, co dotychczas psuło ten czas. Autorka przedstawia święta jako okres męczarni, wymuszonej życzliwości i udręki. Porusza też problem okrutnej i bezwzględnej teściowej i wpływu jaki wywiera na swego syna. Czy to możliwe, aby jedna osoba mogła zniszczyć dotychczas szczęśliwą rodzinę?

Na okładce widzimy szkielet choinki, gdzieniegdzie przyozdobionej bombkami. Symbolizuje to pustkę i samotność, smutek i rozpacz. Książka zdecydowanie smutna i przygnębiająca. Cieszę się, że nie czytałam jej w okresie świątecznym, a dopiero później. Całość czyta się szybko i nie sposób się od niej oderwać. Skłoniła mnie do refleksji i docenienia tego jak cudowne były dla mnie ubiegłe święta.

Za lekturę dziękuję Wydawnictwu Muza.

Noworocznie

2012-01-03T17:51:00.007+01:00

Oj troszkę mnie tu nie było... Mam jednak dobrą wymówkę:)

Ostatnie sylwestrowe dni spędziłam ze znajomymi w Amsterdamie. Miasto dość specyficznie. Dla miłośników kultury i sztuki raczej nie jest godne polecenia (poza muzeum Van Gogha i Rembrandta). Zdecydowanie jest to raj dla rowerzystów - nigdy nie widziałam tyle rowerów w jednym miejscu i tak licznych ścieżek rowerowych. Odniosłam wrażenie, że turyści przyjeżdżają do Amsterdamu w jednym celu - marihuana i prostytutki (słynne red light, widziałam - przerażająco smutne).
Byłam pozytywnie zaskoczona porządkiem w komunikacji miejskiej - czyste i punktualne tramwaje, skanowanie kart przy wejściu, wysoka kultura. U nas niestety się tego nie uświadczy.

Jestem bardzo zmęczona po długiej podróży, nieprzespanych nocach i przeziębieniu, więc na tym skończę na dziś.

Na koniec pragnę życzyć Wam Szczęśliwego Nowego Roku, pełnego niecodziennych i ekscytujących zdarzeń, niezapomnianych książek oraz optymizmu i radości każdego dnia;)

"Życie jest bajką " Dubravka Ugresić

2011-12-28T14:37:00.001+01:00

„Im jesteśmy starsi, tym mniej płaczemy. Do płaczu potrzeba siły. A na starość ani płuca, ani serce, ani gruczoły łzowe, ani mięśnie nie mają siły na wielkie nieszczęścia. Starość jest rodzajem naturalnego środka uspokajającego, może dlatego, że sama jest nieszczęściem”.

Autorka postanowiła zmierzyć się ze słowiańskim mitem o Babie Jadze. Ludzie wyobrażają ją sobie jako zasuszoną staruchę o podłym charakterze, ze szpiczastym nosem, wyłupiastymi oczami, mieszkającą w chatce na kurzej nóżce, zjadającą dzieci i latającą na starej miotle. Ta postać dość głęboko wbiła się w kulturę Słowian. Książka przedstawia dwie historie – relacji między matką a dojrzałą córką oraz między trzema osobliwymi staruszkami. Ostatni rozdział książki to dłuższa polemika o micie krążącym wokół postaci Baby Jagi oraz jego odniesieniu do bohaterek powieści.

Główna oś fabuły kręci się wokół trzech kobiet – Lali, Beby i Kukli. Mimo podeszłego już wieku postanawiają wybrać się do salonu SPA, aby zakosztować fizycznej i duchowej rozkoszy. Przyjaciółki różnią się charakterami i temperamentem. Niczym czarownice na zlocie, spotykają się aby ucztować. Na swej drodze spotykają młodego mężczyznę, który staje się ich pupilkiem. Staruszki odczuwają głęboką potrzebę opieki nad nim – co ma znaczenie symboliczne. Baba Jaga tak okrutna w swych poczynaniach i bezwzględna dla niewiast i najmłodszych, w obliczu młodych mężczyzn staje się troskliwa niczym matka. W powieści aż roi się od temu podobnych symbolik i ukrytych znaczeń.

Czytelnik styka się także z codziennymi dylematami staruszek jakimi są osamotnienie, pragnienie bliskości i miłości, lęk przez śmiercią, tęsknota i zmarnowane szanse. Aż nadto zdają sobie sprawę ze swojej starości i inności. Ich życie wśród młodych i pięknych jeszcze bardziej uświadamia im o ich zaawansowanym wieku.

„Lala tylko się uśmiechnęła. Nie podała mu ręki. Wiedziała, że jest już taka stara, iż nikt od niej niczego nie oczekuje i że wszystko z góry zostanie jej wybaczone, jak dziecku. Dlatego poczuła się wygodnie w swojej roli. Nie powiedziała nawet „miło mi” i znowu zapadła w drzemkę”.

Czasami można odnieść wrażenie, że ten okres ich życia to bardziej męka niż przywilej. Kiedy spotykają się z kuracjami przedłużającymi życie i pozwalające zachować sprawność, Lala stwierdza:

„Przedłużanie życia? Szajs! Niech pan przedłuży młodość, nie starość.”

Książka nie należy do łatwych. Przyczynia się do tego niezliczona ilość symboli związanych z Babą Jagą, które mają swoje odniesienie w fabule powieści. Warto ją przeczytać ze względu na elementy mitologiczne. Autorka pisze ciekawie, z humorem, dystansem, a z drugiej strony w jej słowach widać okrutną prawdę o przemijaniu, śmierci i samotności. Starość czeka przecież na wielu z nas. Z jednej strony jest to dar, bowiem nie każdy z nas dożyje sędziwego wieku. Z drugiej jednak będzie to dla nas wielka próba, trudny okres wieńczący całe dotychczasowe życie. Nie możemy przewidzieć jak będzie ona wyglądała i po części nie mamy na to wpływu. Koleje losu bywają nieprzewidywalne. Jest to jedna z tych lektur, do których się wraca.

Za lekturę dziękuję Wydawnictwu Znak

Świąteczne życzenia

2011-12-24T09:13:00.003+01:00

Kochani! Nie będę życzyć Wam wspaniałych prezentów i wyśmienitych świątecznych potraw, bo jestem pewna, że to macie zagwarantowane. Nadszedł czas, który przede wszystkim powinniśmy spędzić z najbliższymi. Pragę Wam życzyć ciepłych, rodzinnych i pełnych miłości świąt. Abyście, pomimo braku śniegu, poczuli najszczerszą i najprawdziwszą magię tegorocznych świąt.

Kolmanka z mężem Kolmanem:)

"Stanąć na nogi" Oliver Sacks

2011-12-20T16:22:00.003+01:00

Oliver Sacks to angielski neurolog, wykładający na Uniwersytecie Columbia. Jest autorem wielu publikacji popularnonaukowych. W Polsce największą sławą cieszy się książka „Mężczyzna, który pomylił swoją żonę z kapeluszem”, która stała się bestsellerem na rynku księgarskim.

„Stanąć na nogi” to zapis wspomnień autora z nieco przykrego wypadku, którego doznał podczas górskiej wędrówki. Chwila nieuwagi, pozorne niebezpieczeństwo ze strony dzikiego byka i paniczna ucieczka skończyły się dla turysty katastrofą. Uraz nogi, piekący ból i wizje powolnej i samotnej agonii gdzieś w górach. Los nie okazał się jednak dla Sacks’a tragiczny. Został przetransportowany do najbliższego szpitala, gdzie dane mu było spędzić dziewięć długich miesięcy swojego życia. Podczas pobytu w szpitalu został zmuszony do stanięcia po drugiej stronie stetoskopu. Wzięty i szanowany lekarz stał się obolałym, samotnym i nie pogodzony ze swoim losem pacjentem. Takie doświadczenia zmieniają ludzi i otwierają oczy na wiele spraw, które były dotychczas niedostrzegalne.

Sacks ma skłonności do filozofowania. Analizuje swój przypadek, rozmyśla długimi godzinami o innych pacjentach z jakimi stykał się w całej swojej zawodowej karierze. Z oszołomieniem spostrzega, że zaczyna ich rozumieć. Czytelnik ma okazję poznać wiele schorzeń neurodegeneracyjnych, o których istnieniu nawet nie przypuszczał. Tak oto zostało opisane schorzenie zwane zespołem Antona – Babińskiego (niemożność rozpoznania jednej połowy swego ciała):

„Chory potrafił zwrócić się do sąsiada w pociągu, mówiąc o własnej dłoni: „Przepraszam, monsieur, ale trzyma pan dłoń na moim kolanie”, albo powiedzieć do pielęgniarki sprzątającej naczynia po śniadaniu: „Tu jest jakaś ręka, proszę ją zabrać razem z tacą” (...) Babiński odnotowuje, że wielu tego typu pacjentów brano za szaleńców”

Z powyższego fragmentu widać, że autora cechuje także ogromne poczucie humoru. To, co niezwykle interesujące to obserwacja zmian postawy neurologa jako pacjenta. Przechodzi przez wszystkie stadia – szok, bunt i gniew, pertraktacje, depresja i akceptacja. Ciężko mu pogodzić się z myślą, że jeszcze całkiem młody i wysportowany człowiek doznał takiego uszczerbku na zdrowiu. Tłumaczy jednak sobie, że rekonwalescencja nie potrwa długo i szybko wróci do dawnej formy.

„Jak miło będzie znów napiąć mięsień, czuć jego siłę, mieć nad nim kontrolę, odzyskać władzę w nodze, władzę, której brak tak bardzo przeszkadzał. (...) Zaskoczę wszystkich, zobaczą, co potrafię.”

Okazało się jednak, że powrót do zdrowia zajmie nieco więcej czasu, a towarzyszyć temu będą inne, niespodziewane i osobliwe objawy, takie jak omamy wzrokowe czy halucynacje. Z przerażeniem czytamy o tym jak autor postrzegał jedną z pielęgniarek – siostrę Sulu. Jedna jej połowa była całkiem wyraźna, ale druga... druga zdawała się nie istnieć.
Książkę czytało mi się dość trudno, z powodu wielu filozoficznych wywodów autora. Jest to zdecydowanie książka o tematyce neurobiologiczno – psychologicznej i z pewnością zainteresuje czytelników o takich zainteresowaniach. Trzeba jednak uzbroić się w cierpliwość podczas lektury i nie rezygnować po kilku stronach. Kiedy dobrnęłam do końca książki w głowie zaświtało mi wiele pytań i przemyśleń natury czysto neurologicznej.

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Zysk i s-ka.

Wyniki loterii

2011-12-14T17:06:00.003+01:00

Przepraszam Was, że piszę dopiero teraz. Jutro egzamin więc siedzę nad notatkami i żołądek podchodzi mi do gardła:)

Pragnę poinformować, że w loterii książkowej organizowanej przeze mnie i Wydawnictwo Znak, wylosowałam:

palinke14, do której powędruje książka "Niezłomny"
aerien, która pod choinkę otrzyma książkę "Bóg, kasa i rock'n'roll"

Serdecznie Wam gratuluje i proszę o wysyłkę adresu na maila podanego w dziale "o mnie" ;)

„Kuchnia antyrakowa” Dr Chantsal Tse

2011-12-12T20:57:00.002+01:00

Aby poznać kuchnię rakową czytelnik dowiaduje się jakie produkty spożywcze powinien dobierać i jak je przygotowywać. Podane zaś przepisy jeszcze raz podkreślają, które składniki są przeciwrakowe.

237 przepisów na przystawki, sałatki, zupy, kisze i tarty, dania mięsne, ryby, warzywa oraz desery dają szeroki wachlarz możliwości. Proponowana kuchnia jest zarazem tradycyjna i nowoczesna, prosta i bardziej zaawansowana, jednym słowem – każdy znajdzie coś dla siebie.

Cała książka zasługuje na uwagę i jest bardzo wartościowa, choć poprzednia, o której już wspominałam, była napisana nieco bardziej przystępnie. Co zaś tyczy się przepisów kulinarnych, bo to one są główną częścią książki, to mam mieszane uczucia. Może tylko ja mam takie wrażenie ale kiedy widzę nazwy dań takie jak: borowiki a la perigourdine, duet z łososia i rdzawca na parze z alg, mieszki z morza w liściach kapusty, tymbaliki souffle z orzechami czy tartiflette z confit z warzyw, to odbiera mi to ochotę na gotowanie. Jasne, że wszystkie obco brzmiące nazwy można wygooglować, ale dana potrawa już jawi mi się jako obca, nadmiernie skomplikowana, trudna i ostatecznie mało smaczna.

Ale nie taki diabeł straszny... Powoli będę oswajała się z kuchnią antyrakową. Na pierwszy ogień poszła zapiekanka z pomidorów oraz tatar z sardynek, pomidora i rodzynek. Mam nadzieję, że wybaczycie brak zdjęcia ale obie potrawy, choć bardzo smaczne, nie są zbyt eleganckie wizualnie.

Pomimo tego życzę wszystkim smacznej kuchni antyrakowej!

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Esprit

"Koszmarny Karolek i wampirozombi" Francesca Simon

2011-12-12T14:18:00.003+01:00

Kolejna przezabawna książeczka z cyklu "Koszmarny Karolek". Tym razem jednak przeznaczona jest dla troszkę starszych dzieciaków, niż to było w przypadku pozycji "Koszmarny Karolek czyta książkę". Książka to zbiór króciutkich opowiadań o kolejnych wybrykach i pomysłach niesfornego chłopca.

Tym razem przeczytamy o tym jak Karolek doprowadził do płaczu całą grupę pierwszoklasistów, w jaki sposób udało mi się przejąć cały zapas słodyczy i oszczędności Damianka czy też dlaczego uważał, że jego nauczycielki to zamaskowane wampirozombi.

Do książki, jak i całej postaci Koszmarnego Karolka trzeba podejść z dystansem i dużą dozą humoru. Nie jest to bowiem wzór do naśladowania dla każdego malucha. Dziecko musi być na tyle dojrzałe emocjonalne i wykazać się dużym poczuciem humoru, aby błędnie nie interpretować opowiastek. Karolek jest specyficzny. Lubi leniuchować, czytać komiksy, dokuczać innym, jest egoistyczny, próżny, wykorzystuje słabszych i niezdrowo się odżywia.

"Zdrowe jedzenie? O nie! Karolek dobrze wiedział, co dorośli mieli na myśli, mówiąc o zdrowym jedzeniu. Seler. Buraki. Góry bakłażanów. Wszystko, co wstrętnie smakowało i miało odrażający wygląd, było zdrowe. A to, co wyglądało przepysznie, nie było w ogóle dla niego. Karolek miał w domu góry zdrowej żywności. Czyż nie ma już żadnego bezpiecznego miejsca?"

To zupełne przeciwieństwo jego brata Damianka - ułożonego, grzecznego, pilnego, kochanego, o anielskich loczkach chłopca. Niestety między braćmi ciągle dochodzi do nieporozumień. Biedny Damianek stale nękany jest przez starszego brata i zdaje się, że nie do końca zdaje sobie sprawę z tego, jak bardzo jest wykorzystywany.

Opowiadania o perypetiach Karolka zyskały już sławę na całym świecie. I nic dziwnego. Są oryginalne, błyskotliwe i zaskakujące. Zdecydowanie nadają się na lekturę dla małych rozrabiaków. Należy jednak pamiętać, aby dziecko czerpało z czytania radość, a nie naśladowało zachowanie Karolka.

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Znak Emotikon.

„Motyl” Lisa Genova

2011-12-10T12:27:00.002+01:00

O chorobie Alzheimera wiedziałam do tej pory całkiem sporo. Były to głównie informacje o patomechanizmie powstawania, objawach, diagnostyce, leczeniu i prognozach. Jest to postępująca choroba neurodegeneracyjna, po raz pierwszy opisana w 1906 roku przez Aloisa Alzheimera. W Polsce choruje na nią ponad 200 tysięcy osób, na świecie ponad 30 milionów. Liczba ta z roku na rok się zwiększa, ze względu na starzejące się społeczeństwo. Nie zdawałam sobie jednak sprawy z tego, jak wygląda choroba z perspektywy chorego i jego rodziny. Książka „Motyl” przedstawia wstrząsający obraz przebiegu choroby Alzheimera i przerażająca świadomość, że nic już nie będzie takie jak dawniej.

Lisa Genova jest z wykształcenia neurobiologiem , dlatego podejście do problematyki tej powieści jest profesjonalne i rzeczowe. Na początku przyszłego roku ukaże się najnowsza powieść autorki „ Lewa strona życia” (nakładem Wydawnictwa Papierowy Księżyc) opowiadająca o kobiecie dotkniętej zespołem nieuwagi stronnej.

Bohaterką powieści jest pięćdziesięcioletnia kobieta – Alice. Jest ambitną, pełną życia, mądrą i spełnioną wykładowczynią psychologii na Harwardzie. Życie uczelniane jest dla niej spełnieniem wszelakich marzeń i pasją. Wraz z ukochanym mężem, także naukowcem, opublikowali cieszącą się ogromnym zainteresowaniem książkę popularnonaukową. Mają trójkę dorosłych dzieci i wydaje się, że nic nie może zakłócić tej idylli. Życie Alice zaczyna komplikować się w momencie kiedy podczas joggingu traci orientacje. Kobieta nie wie gdzie się znajduje i jak wrócić do domu. Innym razem zapomina przepisu na swoją popisową potrawę, którą przyrządzała rodzinie od lat. Zdaje sobie sprawę, że dzieje się coś złego. Pełna obaw udaje się do neurologa, który, po licznych badaniach laboratoryjnych i testach, diagnozuje u niej chorobę Alzheimera. Kobieta zmuszona jest zamknąć wiele rozdziałów swego życia. Zdaje sobie sprawę, że pewnego dnia zapomni o tym co dokonała i kim jest. Nie może pogodzić się z nadchodzącą demencją i wie, że jej nadzieja pozostanie płonna. Ona – silna, podziwiana, z sukcesami na koncie, wzór dla studentów – straci wszystko, na co dotychczas tak wytrwale pracowała.

„Tak bardzo mi przykro, że zachorowałam . Nie mogę znieść myśli, że będzie jeszcze gorzej. Nie mogę znieść myśli, że któregoś dnia spojrzę na ciebie (męża), na twarz, którą kocham i cię nie rozpoznam.”

Choroba pozbawia ją tożsamości i wspomnień. Zaczyna się bezskuteczna walka z czasem i postępującą degeneracją neuronów. Z dnia na dzień, z tygodnia na tydzień, kobieta zaczyna tracić swoje życie. Doskonale wie, że utraci najpiękniejsze wspomnienia z młodości, z szczęśliwych i nieśpiesznie spędzonych chwil w gronie rodziny, z chwil, w których odnosiła naukowe sukcesy i cieszyła się szacunkiem całego środowiska akademickiego.

„Alice obserwowała i przysłuchiwała się wzburzonym falom, uderzającymi o brzeg. Gdyby nie olbrzymi falochron zbudowany przy brzegu milionowych posiadłości wzdłuż Shore Road, ocean pochłonął by wszystkie domy, pożerając je bez jakiegokolwiek współczucia. Wyobrażała sobie Alzheimera jako ocean przy Light - house Beach – nie do zatrzymania, wściekły, siejący spustoszenie. Z tym wyjątkiem, że w jej mózgu nie było falochronu, który uchronił by jej wspomnienia i myśli przed gwałtownym atakiem.”

Książka wzrusza i wprawia w osłupienie. Przedstawia nam jedną z najbardziej znanych starczych chorób XXI wieku. Co ciekawe, autorka postanowiła skupić się na wczesnej postaci Alzheimera (występującej przed 65 rokiem życia). Obserwujemy jak dotychczasowe, bogate w doświadczenia życie, młodej przecież kobiety, zamienia się w pozbawioną sensu egzystencję. Jak silni i wyrozumiali muszą być najbliżsi chorej osoby, aby pomóc jej trwać w chorobie aż do końca. Wstrząsający i okrutnie prawdziwy obraz.

Za egzemplarz bardzo dziękuję Wydawnictwu Papierowy Księżyc.

"Ania z Wyspy Księcia Edwarda" Lucy Maud Montgomery

2011-12-08T12:11:00.002+01:00

Tyle lat wielbiciele Ani czekali na, publikowany już wcześniej, ale w bardzo okrojonej wersji , dziewiąty tom zawiłych losów dorosłej Ani. Niektóre źródła donoszą, że ostatni tom był jednym z powodów śmierci Lucy Maud Montgomery. Istnieją przekonania iż, kanadyjska pisarka popełniła samobójstwo. Być może uzmysłowiła sobie, że zamknięcie cyklu o Ani jest także zakończeniem jej żywota. Cierpiała przecież na wiele schorzeń psychicznych w tym depresję. Co było powodem jej zgonu? Tego chyba nie dowiemy się nigdy. Istnieje na ten temat tak wiele teorii. Czytelnicy zapamiętali ją jako znakomitą pisarkę, ciepłą i przekazującą w swoich powieściach wiele radości i mądrości życiowych.

Tak bardzo brakowało mi klimatu rodem z „zielonych wzgórz”. Przygody Ani towarzyszyły mi przez całe dzieciństwo. Niestety książka nie jest w całości poświęcona dalszym losom Ani i Gilberta. Ich perypetie przewijają się przez całą książkę, jednakże nie są one głównym jej tematem. Zabrakło mi także typowej dla tego cyklu sielanki, nastroju leniwej, słonecznej niedzieli. Montgomery często pisze o przemijaniu, porusza trudne i bolesne tematy. (Czy było to spowodowane jej stanem psychicznym?) Ukazuje prawdziwe życie ze wszystkimi zgryzotami i gorzkimi doświadczeniami. Czytelnicy żegnają się z postacią Waltera, który pozostawił po sobie niewypowiedzianą żałobę wśród mieszkańców Złotego Brzegu. Stąd w książce jego liczne poematy, doprowadzające do wzruszeń i literackich uniesień.

Opowiadania dotyczą bliższych i dalszych sąsiadów i znajomych pary. W ich rozmowach często nawiązują do postaci Ani. Wiemy, że jest już w średnim wieku i cieszy się niezachwianą opinią wśród społeczeństwa. „Spełnione marzenia”, bo taki był tytuł okrojonej wersji książki, idealnie oddaje sens opowiadań. Są oczywiście ludzkie dramaty, śmierć i bolesne prawdy, ale większość przeżywa także radosne chwile – narodziny, wesela, uczty. Wydaje mi się, że jest to całkiem udane i przemyślane pożegnanie się z cyklem. Momentami odniosłam wrażenie, że jest to rachunek sumienia autorki.

Ten kto liczy na wzruszające spotkanie po latach z postacią Ani i jej rodziną, nieco się zawiedzie. Ten dla którego liczy się styl pisarki, będzie kontemplował każde zdanie kawałek po kawałeczku

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Literackiemu

"Madame Hemingway" Paula McLain

2011-12-06T09:47:00.004+01:00

"Należy dobrze walczyć, nawet w przegranej sprawie."

Ernest Hemingway to dla mnie jeden z najciekawszych i najdziwniejszych pisarzy ubiegłego wieku. Dla jednych był godnym pożałowania alkoholikiem, dla drugich zawiłym mężczyzną cierpiącym na depresję. To właśnie dwubiegunowa depresja była przyczyną jego samobójczej śmierci w 1961 roku. Istnieją dwie hipotezy tego czynu. Być może sam chciał zadecydować o tym, kiedy odejdzie. Bardziej prawdopodobne jednak, że Hemingway chciał odejść z tego świata bogaty, szczęśliwy i spełniony. Bo cóż dla pisarza może być bardziej cennego niż Literacka Nagroda Nobla (1954)?

Historia opisana w książce dotyczy jego małżeństwa z 8 lat starszą kobietą. Kochankowie poznali się kiedy Hemingway nie był jeszcze znanym i poczytnym literatem. Bardziej znany był z hulaszczego trybu życia i osobowości Casanovy. Po zawarciu związku małżeńskiego wyjeżdżają do Paryża. Hemingway widzi w tym mieście swoją przyszłość i wierzy, że odmieni to jego dotychczasowe życie. Miasto jednak odmienia tych dwoje w zupełnie inny sposób, niż początkowo przypuszczali. Obezwładnia ich cyganeria, towarzyskie skandale i morze alkoholu. Jest to historia szaleńczo zakochanej kobiety i błądzącego artysty. Artysty, który już widocznie wtedy wykazywał pierwsze objawy depresji. Przechodził jej kolejne stadia. Od głębokiej rozpaczy po euforię. Przeżywał te stany raz po raz. Nadszedł jednak czas zachłyśnięcia się swoim sukcesem i talentem, co nie skończyło się radośnie dla żony i potomka.

Paula McLain genialnie oddaje ducha tamtych czasów. Lata 20-ste w Paryżu należały do jednych z najciekawszych dekad w życiu kulturalnym tego miasta i stało się inspiracją dla wielu reżyserów, malarzy i pisarzy. Książka należy do gatunku biograficznych i przedstawia artystę jako nienasyconego i wiecznie poszukującego inspirujących bodźców. Wiele w niej detali z życia Hemingwaya ale również jest to barwny i poruszający obraz Paryża lat 20-tych. Gorąco polecam nie tylko fanom pisarza, ale także wszystkim zainteresowanym biografiami wielkich ludzi.

Za lekturę pragnę podziękować Firmie Księgarskiej Olesiejuk.

„Powiedz prawdę” Sophie Hannah

2011-12-04T20:58:00.003+01:00

Było to moje pierwsze spotkanie z Sophie Hannach. Jest - uhonorowaną wieloma prestiżowymi nagrodami - autorką powieści sensacyjnych, a dokładniej psychologicznych thrillerów. Niektóre z nich doczekały się nawet ekranizacji. Mi niestety nie było jeszcze dane je oglądać. Na okładce książki „Powiedz prawdę” widnieje zdjęcia wózka dziecięcego. To już sugeruje czytelnikowi, że fabuła książki połączy dramat z dziećmi w roli głównej, kryminał i sensację.

Dzieciobójstwo nie należy do tematów lekkich i przyjemnych. To, niezależnie od okoliczności, zawsze jest tragedią, zbrodnią pozbawioną sensu. Czym bowiem może zawinić bezbronne dziecko? Żyje na świecie zaledwie parę chwil i od początku spotyka się z najgorszymi jego realiami. A co jeśli zbrodni dokonuje matka ofiary?

Główną bohaterką powieści jest Felicity (Fliss) Benson. Kobieta pracuje jako producentka filmów dokumentalnych. Z racji zawodu, nic nie powinno ją dziwić. Na co dzień spotyka się przecież z tak różnymi ludźmi, poglądami, miejscami czy spojrzeniami na otaczający świat. Jednak pewnego dnia otrzymuje zagadkowy list z 16 cyframi, które nic jej nie mówią. Na kopercie nadawca umieścił jej przydomek, używany tylko przez najbliższe jej osoby. Dziwne, prawda? Chwile potem kobieta dowiaduje się od swego szefa, że zasłużyła na awans i w trybie natychmiastowym staje się odpowiedzialna za spore przedsięwzięcie. Stoi na czele ekipy realizującej film dokumentalny omawiający problem matek i niań oskarżonym o morderstwo swoich podopiecznych. Czy to dlatego mężczyzna zrezygnował z projektu? Przestraszył się odpowiedzialności, a może nie poradził sobie ze stresem? Przed Fliss trudne i niebezpieczne zadanie. Dowiaduje się o 3 kobietach, oskarżonych o ten haniebny czyn. Każda z nich wyszła już na wolność i wiedzie normalne życie wśród społeczeństwa. W sprawę zamieszana jest także doktor Judith Duffy, która walczyła jak lwica o dożywotnie kary dla oskarżonych. Coś jednak w tej układance nie pasuje. Przed czytelnikiem zapierająca dech w piersiach intryga o zdumiewającym finale.

Książkę czyta się z ekscytacją i napięciem. Autorka jednak niepotrzebnie wprowadza w fabułę tak wiele postaci i wątków pobocznych. Utrudniło mi to troszkę odbiór powieści. Gubiłam się w imionach , nazwiskach i faktach. Domyślam się, że ten zabieg miał uśpić naszą czujność i wtopić winowajcę w tłum. Jednak z całego tego poplątania z pomieszaniem pisarka wychodzi obronną ręką. Wszystko wydaje się mieć swój sens. Przyznaje Sophie Hannah medal za pomysłowość. Książkę polecam dorosłym czytelnikom o mocnych nerwach. Ci wrażliwsi powinni trzymać się od niej z daleka.

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu G+J.

Najnowsza książki Andreïa Makine’a

2011-12-04T09:11:00.001+01:00

Do księgarń trafiła właśnie najnowsza książka Andreïa Makine’a, jednego z najpoczytniejszych francuskich pisarzy, którego powieści przetłumaczono dotąd na ponad 30 języków.

Bohater książki Andreïa Makine’a, Eliasz Almeida, przechodzi przez życie, będąc świadkiem bestialstwa na granicy ludzkiej wytrzymałości. Poznaje hipokryzję i okrucieństwo rewolucji. Towarzyszenie Almeidzie w jego wędrówce przez ogarnięte rewolucyjną gorączką kraje XX wieku pokazuje, że tylko dzięki miłości można pozostać człowiekiem i zachować godność wbrew barbarzyństwu otaczającego świata…

Na przykładzie aktualnych stosunków między Afryką a krajami europejskimi autor w drastyczny sposób ukazuje mechanizmy rządzące działalnością międzynarodowych organizacji pozarządowych – korupcję oraz egoistyczną walkę o wpływy.

„Ludzka miłość” jest powieścią wstrząsającą – w naturalistyczny sposób pokazuje okrucieństwo, przynosząc jednak pełne nadziei przekonanie, że podążanie za humanistycznymi ideałami jest możliwe.

Angolczyk, Eliasz Almeida, jako mały chłopiec jest świadkiem śmierci matki torturowanej przez Portugalczyków za udział męża w walce o niepodległość u boku Lumumby. Po jej śmierci Eliasz przedziera się do ojca, by walczyć o wolność ludu. Po walkach w afrykańskiej dżungli, gdzie spotyka Ernesta Che Guevarę, Almeida jedzie na Kubę, gdzie styka się z rewolucją kubańską i jej wodzem, Fidelem Castro, a następnie udaje się do Moskwy, by wykształcić się na zawodowego rewolucjonistę. W Moskwie poznaje Annę, którą będzie kochał do końca życia miłością bez granic. Nie zmieni tego ani oddalenie, ani małżeństwo Anny, ani okrucieństwa, jakich Eliasz będzie świadkiem podczas walk w Afryce, do której powróci po latach, by poświęcić życie afrykańskiej rewolucji. Zanim to jednak nastąpi, odkrywa z Anną Syberię i poznaje dzięki naocznym świadkom drugą stronę rewolucji – syberyjskie gułagi.

Książkę można dostać w dobrych księgarniach na terenie całej Polski oraz w promocyjnej cenie w księgarni internetowej wydawnictwa Akcent http://ksiegarnia.wydawnictwoakcent.pl/.

O autorze:

Andreï Makine urodził się w 1957 r. na Syberii. W 1985 roku uzyskał doktorat z literatury na Uniwersytecie Łomonosowa w Moskwie. W 1987 roku podczas podróży do Francji uzyskał azyl polityczny i osiadł w tym kraju na stałe, poświęciwszy się wyłącznie pisarstwu. Andreï Makine pisze po francusku. W 1990 roku ukazała się jego pierwsza książka Córka bohatera Związku Radzieckiego (La fille d'un héros de l'Union soviétique). Makine jest laureatem prestiżowych francuskich nagród literackich: Goncourtów, Medicis, RTL, Laterna Magica (za najlepszą powieść, którą można przełożyć na język kina). Poza granicami Francji został uhonorowany nagrodą Eevy Joenpelto w Finlandii w 1995 roku za Francuski testament oraz nagrodą Księcia Monako za całokształt twórczości. W Polsce ukazały się dotąd następujące powieści Makine’a: Francuski testament, Zbrodnia Olgi Arbeliny, Rzeka miłości, Requiem dla Wschodu i Muzyka życia.

"Czarne mleko" Elif Safak

2011-12-03T08:46:00.000+01:00

I znowu to mi się zdarzyło. Nie potrafię zebrać myśli po, na prawdę, genialnej lekturze. Kilka głębokich oddechów i do dzieła!

Z Elif Safak spotykam się po raz pierwszy. Jest to bardzo znana turecka autorka, nieco kontrowersyjna i znana z takich powieści jak „Bękart ze Stambułu”. „Czarne mleko” to jej wewnętrzny monolog. Jest to zapis metamorfozy jaka zaszła w niej kiedy była w błogosławiony stanie. Czytelnik obserwuje jak pisarka z postawy dość feministycznej i niezależnej przeobraża się w kochającą i odpowiedzialną matkę. Safak przeplata swoje przeżycia z historią innych, znanych pisarek, takich jak Woolf, Plath czy Austen.

Pisarka przedstawia nam się jako tworząca manifest kobiety niezależnej. Jako że patriarchat mocno dał jej się we znaki, tym bardziej czuje pogardę do matek, otoczonych wianuszkiem dzieci i gloryfikujących rolę gospodyń domowych. Nakreśla chociażby obraz żony Lwa Tołstoja – Zofii.

„Gdy Tołstoj poprosił żonę, by nie suszyła mu głowy, że nie pisze, wyraziła w dzienniku swoje ogromne zaskoczenie tymi słowami „Ale jakże mogłabym mu suszyć głowę? Jakie mam do tego prawo? „ Noc po nocy, rok po roku ciężko pracowała, by stworzyć mu jak najlepsze warunki do pisania. A w tych godzinach, których nie poświęcała dzieciom, pełniła funkcję sekretarki męża. Nie tylko prowadziła notatki do Wojny i Pokoju, ale także przepisała cały rękopis siedem razy.”

Pisarce towarzyszą wewnętrzne głosy, które są odzwierciedleniem jej osobowości. Każda jest wysoka na „13 centymetrów” i przedstawia inne wartości. I tak oto mamy: Panienkę Praktyczną, Milady Ambicję Czechowską, Pannę Intelektualistkę Cyniczną, Mamcie Pudding Ryżowy, Blue Belle Bovary. Między Calineczkami trwa zażarty spór o władzę i każda z nich wydaje się być uparta i nieustępliwa.

„ Być wiernym swojemu ja! Ale któremu? Której spośród – jak się wydaje – setek jaźni? Przy tych wszystkich kompleksach, ograniczeniach, reakcjach, drganiach i myślach miewam takie chwile, kiedy czuje się jak skromna recepcjonistka w hotelu, który nie ma właściciela.”

Jej życie zmienia się , kiedy dowiaduje się o ciąży. Wartości ulegają nowej hierarchizacji i dostrzega ona u siebie cechy, o których istnieniu nie wiedziała. Z introwertyczki, ceniącej sobie intymność i spokój, staje się kochającą matką, która musi być otwarta na potrzeby dziecka. Oczywiście nie od razu. Cały proces tej niezwykłej metamorfozy obkupiony jest niepewnością, bólem i załamaniem nerwowym. Spora część książki została poświęcona problemowi depresji poporodowej, którą przeszła także pisarka. W powieści opisuje ją jako panowanie Lorda Potona. Przytacza sylwetki pisarek, które również borykały się z tym problemem i którym depresja odebrała natchnienie i inspirację.

„ Miałam prawo o paniki i łez. Miałam prawo do strachu, że nie pogodzę pisania z macierzyństwem. A moje mleko nie musiało być białe jak śnieg. Gdybym zaczęła pisać o tym, co przeżyłam, mogłabym zamienić poczerniałe mleko w atrament, a skoro pisanie zawsze w magiczny sposób koiło moją duszę, być może zdołałabym małymi kroczkami wyjść z depresji.”

Tak jak pisałam na początku, jestem pod ogromnym wrażeniem powieści. Nie miałam jeszcze okazji być ani w ciąży, ani sprawdzić się w roli matki i szczerze mówiąc, nie miałam pojęcia o istnieniu depresji poporodowej. Jednak udało mi się wczuć w historię Safak i innych kobiet, które albo musiały porzucić marzenia o pisaniu z powodu płci, ciąży, depresji bądź przeciwnie, odrzucały miłość do dzieci poświęcając się literaturze. Czarne mleko to arcydzieło w każdym tego słowa znaczeniu. Safak ma niezwykły dar intrygowania i wciągania czytelnika w swój specyficzny świat. Jestem pewna, że niebawem sięgnę po kolejne powieści tureckiej pisarki. Dawno nikt mnie tak literacko nie poruszył. Udało się to ostatnio Virginii Woolf.

Za lekturę dziękuję Wydawnictwu Literackiemu

Prezentów nadszedł czas... KONKURS

2011-12-01T18:57:00.009+01:00

Kochani z okazji zbliżających się świąt Wydawnictwo Znak postanowiło zabawić się w Mikołaja. Z poniższych książek, których recenzje ukażą się niebawem, wybierzcie tą, którą chcecie otrzymać w prezencie. Najlepiej podać dwa tytuły.

Zadanie konkursowe jest proste: Jaka książka, która towarzyszyła Wam w świątecznym okresie, wywarła na Was największe wrażenie?

Tytuł wraz z uzasadnieniem, proszę wpisywać pod tym postem do 13 grudnia. Wśród Was wylosuje dwie osoby, które dostaną dodatkowy świąteczny prezent. Anonimy proszone są o pozostawienie adresu mailowego.

Dodatkowo każdy czytelnik bloga otrzymuje 30% rabat na zakupy w Wydawnictwie Znak. Kod rabatowy to: ktoczyta

Oto nagrody! Wybierajcie:

"Riding the Bus with My Sister " (2005)

2011-11-30T20:39:00.005+01:00

Opis z filmwebu:

"Po śmierci ojca niepełnosprawną umysłowo Beth Simon opiekuje się jej siostra Rachel, ceniony nowojorski fotograf. Początkowo Rachel próbuje zmienić przyzwyczajenia Beth, z czasem jednak przekonuje się, że jej sposób na życie ma swój urok. Wspólnie podróżują autobusem- podczas tych wypraw nawiązują nowe znajomości, a Rachel poznaje smak prostego życia. W role sióstr wcieliły się Andie MacDowell ("Seks,kłamstwa i kasety wideo", "Cztery wesela i pogrzeb") oraz Rosie O'Donnell ("Bezsenność w Seattle", "Flinstonowie")."

Nie wiem dlaczego ten film jest tak mało znany. Ja dowiedziałam się o nim oglądając moje najcudowniejsze Gilmore Girls. Lorelai opowiadała Luckowi o tym filmie. Mówiła, że to ten rodzaj filmu, którego nie należy oglądać w samotności. Obejrzałam go dobry tydzień temu, a cały czas nie mogę uwolnić się od niektórych obrazów. Chodzą za mną jak cień i przypominam je sobie w ciągu dnia. To urocza i ciepła komedia obyczajowa, może troszkę ocierająca się o dramat. Beth jest postacią tak zdumiewającą, uroczą i pozytywną, że przez prawie cały film uśmiech nie schodził mi z twarzy.

Poniżej zamieściłam Wam króciutką zapowiedz.

"Sny" Janusz Koryl

2011-11-30T10:06:00.001+01:00

Czym są sny? Niektórzy są przekonani, że to tylko obrazy, myśli i sytuacje które towarzyszyły nam przez cały dzień. Inni, że skrywają nasze lęki, obawy przed przyszłością. Jeszcze inni głęboko wierzą, że mogę one ostrzegać przed niebezpieczeństwami, bądź być prorocze.

Janusz Koryl, laureat wielu literackich nagród, opisał w swojej książce historię jaka wydarzyła się w malutkim miasteczku na Podkarpaciu – Dynowie. Dochodzi tam do serii śmiertelnych i tajemniczych wypadków. Samobójstwa, dziwne zatrucia, gwałty na młodych kobietach oraz wypadek samochodowy. Tak, wydaje się, że jest to scenariusz stary jak świat i w większości powieści kryminalnych w tym momencie rozpoczyna się wyścig policji z czasem. W tej powieści autor umieścił jednak, obok klasycznej fabuły, jeden interesujący element.

W miejscowej parafii żyje proboszcz, który od dawna miewa męczące sny. Widzi w nich przerażające i mrożące krew w żyłach sceny zbrodni. Duchowny postanawia zapisywać wszystko w swoim zeszycie. Z czasem okazuje się, że jego sny są prorocze, bowiem jego sny spełniają się w najdrobniejszych detalach. Proboszcz próbuje różnych metod, aby pozbyć się uciążliwego „daru”, niestety bezskutecznie.

„Bóg jednak nie wysłuchał księdza Eugeniusza i proboszcz parafii pod wezwaniem Św. Wawrzyńca śnił nadal. Nie pomagały lekarstwa na uspokojenie, ani zioła zbierane na dynowskich górkach. Prorocze sny wracały jak fale przypływu i w specjalnym zeszycie, który leżał obok łóżka księdza, przybywało zapisków.”

Rozwiązanie zagadki wydaje się być szalenie skomplikowane i zawiłe. Czy uda się powstrzymać zbrodniarza przed wykonywaniem wyroków. Dlaczego właściwie księdzu śnią się ociekające grozą sny? Na jaki trop wpadną śledczy? Na te wszystkie pytania odpowie Wam książka „Sny”.

Lekturę dosłownie chłonie się w mgnieniu oka. Już od pierwszych stron wciąga bez reszty. To, co bardzo mi się podobało to przede wszystkim nie przeciąganie fabuły w nieskończoność. Jest krótko, acz treściwie i konkretnie. Element grozy i napięcia ciągnie się przez całą książkę i nie daje nawet szansy na chwilę nudy. Autor powieści nie zgotował nam happy endu i tym bardziej doceniam jego pracę. Z tak dobrym polskim dreszczowcem nie miałam jeszcze do czynienia. Momentami jednak przypominał mi znany film, którego tytułu już niestety nie pamiętam, gdzie grupka młodzieży próbuje uniknąć śmierci a ona i tak ich dopada w najmniej oczekiwanym momencie.

Za lekturę z dreszczykiem dziękuję portalowi Sztukater.pl praz Wydawnictwu Dreams

Muzyka nocną porą....

2011-11-30T00:06:00.004+01:00

Ostatnio nieco zmienił się mój biologiczny zegar. Ja ranny ptaszek, który uważał, że 7 rano to środek dnia, teraz...też tak myśli;) Krócej ostatnio sypiam z racji wielu obowiązków i podczas chwil relaksu wkładam słuchawki (by nie obudzić męża) i oddaje się muzyce. Dziś moja ukochana Audrey i moje ukochane "Moon river". Miłych snów:)

"Historia urody" Georges Vigarello

2011-11-29T17:03:00.003+01:00

Autor książki jest francuskim historykiem i autorem wielu nieco kontrowersyjnych książek takich jak chociażby „Historia gwałtu” wydana w 2010 roku. Historia urody to mozolna, lecz ciekawa przeprawa przez epoki i stulecia.

Podróż zaczyna się od renesansu i kończy na czasach współczesnych. Czytelnik ma możliwość prześledzenia ewolucji kultu ciała, roli piękna, zasad pielęgnacji. Autor nawiązuje do licznych dzieł literackich i malarskich. Vigarello opisuje męskie i żeńskie ideały urody na przestrzeni wieków. Tak autor opisuje wygląd mieszczański w epoce romantyzmu:

„Męska sylwetka uległa zmianie: klatka piersiowa przesadnie wysklepiona, brzuch mocno wciągnięty. Jakże zaś zmieniła się sylwetka kobieca! Ściśnięty pas powiększający biust, suknie, której klosz odzyskuje dawną szerokość, bufiaste rękawy, aby lepiej rozdzielić dwie wielkości odcięte w talii, „spódnica w kształcie dzwonu” do talii jak osa”

Książkę mimo, że nie czyta się jej zaparty tchem, warto znać. Trzeba mieć jednak anielską cierpliwość i ogromną determinację, żeby czytać lekturę regularnie strona po stronie przez dłuższy czas. Nawał informacji i ciekawostek oszałamia. Jeden rozdział na jakiś czas jest chyba wersją najbardziej optymalną. To, czego zabrakło mi w książce to ilustracje. Nie ma ich w ogóle i dlatego, co i rusz, musiałam szperać w sieci w poszukiwaniu interesujących mnie dzieł. Myślę, że każdy znajdzie w książce coś dla siebie: zarówno pasjonaci literatury jak i socjologowie.

Za egzemplarz dziękuję portalowi CzytanieNieszkodzi

"Koszmarny Karolek czyta książkę" Francesca Simon

2011-11-29T09:58:00.003+01:00

Francesca Simon stworzyła postać Koszmarnego Karolka dla milionów dzieciaków na całym świecie, a szczególnie dla Josha - jej syna. Autorka może pochwalić się dyplomem Yale i Oksfordu. Poza pisaniem książeczek dla dzieci, zajmuje się dziennikarstwem. Publikowała w Vogue, The Sunday Times czy w The Guardian. Imponujące, prawda?

Tym razem mały czytelnik dowie się o pewnym konkursie organizowanym w szkole Karolka. Jedynym warunkiem jest przeczytanie jak największej liczny książek i napisanie do każdej z nich krótkiej notatki. Atrakcyjna nagroda zachęca Karolka to wzięcia udziału w tym wyścigu. Koledzy i koleżanki małego urwisa poświęcają całe długie dnie na lekturę. Ich stosy piętrzą się po sam sufit. Nawet brat Karolka zaangażował się w czytanie.

Niestety, dla Karolka czytanie nie jest dobrym pomysłem na spędzanie czasu. Uważa, że nawet męczy go samo przewracanie stron. Zamiast zagłębiać się w lekturę, traci czas na oglądanie telewizji, granie w gry i przeglądanie komiksów. Godzina zero zbliża się jednak wielkimi krokami. Na jaki pomysł wpadnie Karolek? Czy nauczycielka da się nabrać na jego sztuczkę?

Książeczka przeznaczona jest dla tych mniejszych dzieci. Dużo w niej bowiem kolorowych ilustracji autorstwa Toniego Rossa. Lektura niesie ze sobą ważne przesłanie dla maluchów - lenistwo nie popłaca! Pazerność sprowadza na manowce.

Za lekturę dziękuję Wydawnictwu Znak Emotikon

"Poza mózg. Narodziny, śmierć i transcendencja w psychoterapii" Stanislav Grof

2011-11-28T20:58:00.003+01:00

Stanislav Grof jest czeskim psychiatrą zamieszkałym w Stanach Zjednoczonych. Swoje życie naukowe poświęcił terapeutycznym zastosowaniom psychodelików w takich schorzeniach jak nerwice czy też rak. Książka „Poza mózg” czekała na polskie tłumaczenie aż 25 lat! I jestem strasznie zdziwiona dlaczego tak długo, bowiem lektura ta dla wszystkich miłośników neurobiologii, neurofizjologii i neuropsychologii jest jedną z obowiązkowych pozycji.

Mózg człowieka stanowi skomplikowany, nie do końca jeszcze poznany i zdumiewający organ. Według Szekspira stanowi on „kruchy dom duszy”. Kościół natomiast twierdzi, że nie może być domem duszy, bo zwierzęta, mimo że mózg posiadają, nie mają duszy. Jedno wiadomo na pewno – mózg stanowi niewyczerpalne źródło badań nad ludzkimi emocjami, chorobami neurodegeneracyjnymi, zachowaniami czy też wpływem substancji zewnętrznych. Stanislav Grof przez ponad 30 lat swojej kariery badał wpływ LSD (halucynogenny środek, narkotyk powodujący omamy wzrokowe, słuchowe i dotykowe) na odmienne stany świadomości u swoich pacjentów. Doprowadziło go to do wniosku, że istnieją cztery poziomy świadomości. Jeden z nich odpowiedzialny jest za doświadczenie życia i śmierci, a drugi za świadomość istnienia poza czasem i przestrzenią.

Autor nawiązuje momentami do metafizycznych aspektów naszej świadomości. W sposób obrazowy i poparty przykładami przedstawia nam architektonikę zaburzeń emocjonalnych, wymiary ludzkiej psychiki czy też zapoznaje nas z dylematami i problemami współczesnej psychologii. W swojej książce odnosi się do wielu przypadków z którymi dane mu było pracować, nawiązuje do badań i przemyśleń innych naukowców. W tej popularnonaukowej pozycji widać jak duży wpływ na autora miał sam Freud. Jego sylwetka jest nam przybliżana w wielu rozdziałach. Dowiedzieć się można co nieco o jego teoriach, pracy i poglądach na pojęcie świadomości i nie tylko.

Dzieli się z nami ciekawymi i nieco kontrowersyjnymi poglądami na orientację seksualną.

„Skłonności lesbijskie stanowią wyraz dodatniego elementu okołoporodowego, tj. pociągu do ciała matki, podczas gdy homoseksualizm męski łączy się ze wspomnieniem zagrażającej życiu uzębionej pochwy. Wydaje się, że ten pogląd znajduje potwierdzenie w większej tolerancji społeczeństwa w stosunku do lesbijek aniżeli wobec przejawów homoseksualizmu”.

Czytelnik odnosi momentami wrażenie, jak mało wie o psychiatrii i poglądach jakie panują w tej zawiłej dziedzinie wiedzy. Ciekawy wydaje się być fragment, w którym psychiatra wygłasza pogląd na temat schizofrenii u kobiet. Według Grofa zaburzenia psychopatologiczne mają ścisły związek z cyklem miesiączkowym i całą dysregulacją hormonalną u kobiet np. podczas ciąży czy porodu. To, według niego, jeden z głównych dowodów na to, że choroby te dotykają głównie młodych kobiet. Elementem, który jeszcze dokładniej i bardziej przerażająco ilustruje nam zagadnienia przedstawione przez naukowca, są rysunki. Malowidła przypominają koszmary senne, dziwne postaci i upiory. W ten oto sposób mamy zapoznać się z światem widzianym przez osoby z zaburzeniami psychiki lub nadużywającymi narkotyki.

Dla mnie była to lektura idealna! Cenię sobie literaturę popularnonaukową, która rzuca nowe światło na takie fascynujące, acz trudne tematy. Wybrałam tę książkę głównie dlatego, że mój drugi kierunek studiów ściśle związany jest z neurobiologią i przygotowując się do seminariów dyplomowych dużo czasu przeznaczam na lekturę książek Thorwalda czy też Sacksa. Dla laików z tej dziedziny będzie to magiczna i wprawiająca w osłupienie podróż w głąb ludzkiej psychiki. Książka „Poza mózg” wywarła na mnie ogromne wrażenie i na bardzo długo pozostanie w mojej pamięci.

Za egzemplarz dziękuję portalowi Sztukater.pl oraz Wydawnictwu A.

"Dom Kalifa. Rok w Casablance" Tahir Shah

2011-11-27T20:12:00.001+01:00

Casablanca do tej pory kojarzyła mi się z kultowym filmem z 1942 roku z Ingrid Bergman i Humphrey’em Bogartem. W tym obrazie filmowym Casablanca staje się miejscem ognistej miłości dwojga głównych bohaterów. W książce Tahira Saha Maroko także poniekąd staje się ziemią obiecaną i nadzieją na odnalezienie szczęścia i spełnienia.

Tahir Shah postanowił opisać długą i ciężką drogę, jaką pokonał z rodziną aby jego marzenia stały się rzeczywistością. Młody, mieszkający w Anglii mężczyzna, miał już dość codziennego zgiełku, brudnych ulic, smogu i szarości metropolii. Tahir wyjaśnia czytelnikowi jak magiczne jest dla niego Maroko. Jak fascynuje go tamtejsza kultura, egzotyczne kolory, potrawy i ludzie. Decyzja zapada szybko. Anglik postanawia przenieść się z rodziną do uroczej Casablanki. Okazuje się, że marzenia to czasami nie wszystko. Potrzeba też wytrwałości, cierpliwości i pokory. To co miało być łatwą i przyjemną przeprawą, staje się wyzwaniem. Tahir nabywa tytułowy Dom Kalifa.

„Ale Dom Kalifa stał pusty od przeszło dziesięciu lat. Na ścianach rozpanoszyły się glony, wyłożone kafelkami brudne podłogi wymagały remontu. Wszędzie widać było niepokojące plamy wilgoci, a część sufitów była zarwana. W przejściach wisiały pajęczyny niczym kolorowe zasłonki, w lampach ptaki uwiły sobie gniazda, a termity wgryzły się w masywne drewniane drzwi. Pęknięta rura zamieniła jeden pokój w jezioro, spróchniałe okiennice wisiały na zawiasach. Niedoglądane ogrody dziczały jak dżungla i wałęsały się po nich bezpańskie psy.”

Ten opis znakomicie obrazuje to w jakim stanie zastali swoją oazę i ile pracy czekało na dwójkę przybyszy. Kłopoty napotykały ich na każdym kroku. Ekipa remontowa okazuje się niekompetentna i mało sumienna a architekt nie spieszy się z projektami.

„Nowi robotnicy, którzy mieli układać podłogi, wnieśli do salonu dwadzieścia worków z kaflami i rzucili je na ziemię, a brzęk tłukących się ceramicznych płytek rozniósł się echem po pustych pokojach.”

Po upływie pewnego czasu autor porównuje Casablancę znaną z filmu z tą realną, okrutnie rzeczywistą. Wie, że jego wyobrażenia o niej znacznie odbiegają od stanu faktycznego.

„Na ekranie pojawiły się pierwsze kadry, a ja spostrzegam, jak niewiele Casablanca widoczna na filmie ma wspólnego z miastem, w którym się znajdowaliśmy – do tego stopnia, że zacząłem wątpić, czy w ogóle cokolwiek je łączy.”

Czy Tahirowi uda się na stałe zadomowić w Domu Kalifa? Czy odnajdzie tam szczęście i swoje miejsce w zupełnie innej kulturze?

Książkę czyta się jednym tchem. Mimo, że jest dość opasła (ponad 460 stron) czytelnik nie odczuwa znużenia, wręcz przeciwnie – odpręża się i relaksuje. Autor zadbał o bardzo humorystyczny styl, momentami magiczny i pełen ciepła. Chyba mogę zaryzykować stwierdzenie, że w mężczyźnie dokonuje się przemiana. Wraz z renowacją jego wymarzonej posiadłości, dojrzewa on sam. W jego psychice dokonują się poważne zmiany, często zmuszony jest do zadawania sobie poważnych, egzystencjalnych pytań. Książka swoim klimatem i magią dość mocno przypominała mi „Pod słońcem Toskanii” i inne, tego typu lektury. Wydaje mi się, że jest to idealna lektura na zimowe dni. Odciąga nasze myśli od szarugi za oknem i podnosi na duchu.

Za egzemplarz dziękuję portalowi Sztukater.pl oraz Wydawnictwu Literackiemu.

Święta coraz bliżej, a zatem.....

2011-11-27T11:19:00.003+01:00

....nadchodzi czas upragnionych prezentów. Dla maniaków książkowych wybór prezentu jest oczywisty. A co z rodzicami, dziadkami, współmałżonkiem, siostrami, braćmi i przyjaciółmi? Wydawnictwo Znak ułatwiło swoim klientom to arcytrudne zadanie. Na stronie www.prezent.znak.com.pl została stworzona wyszukiwarka prezentów. Wystarczy wpisać wiek, osobowość i zainteresowania obdarowywanej przez nas osoby i ...voila! Książki można dodatkowo nabyć z dużym rabatem.

Wiktor Trojan "Axis mundi"

2011-11-27T01:02:00.003+01:00

Co powiecie na miks historycznej prawdy i literackiej fikcji, realizmu epoki i mitologicznej fantastyki?

Książka Wiktora Trojana to powieść historyczna, nie wzbraniająca się przy tym przed barwną fantastyką, jest to również doskonały obraz ludzkich charakterów.
Wraz z bohaterami powieści czytelnik podróżuje swobodnie po Rzeczpospolitej Obojga Narodów XVI-wieku, bierze udział w rosyjskiej kampanii Stefana Batorego i oblężeniu Pskowa w 1581-82, płynie do Londynu tuż przed epoką Wiliama Szekspira by wreszcie skończyć w... ha! Tego nie mogę zdradzić.

Równie ważni, co miejsce akcji, są bohaterowie. Niektórzy to postacie historyczne, umiejętnie przez autora ożywieni i wpleceni w fabułę, inni zaś to postacie fikcyjne lub też na poły rzeczywiste i zmyślone. Tak właśnie jest z głównym bohaterem, Witoldem Bohuszewiczem, którego historyczność potwierdzają niejasne i skąpe przekazy historyczne, resztę zaś dopowiada - i tak jak interesująco! - autor.

Życie bowiem naszego Witolda było nad wyraz burzliwe i niezwykłe, co zapowiadały już pewne znaki przy jego narodzinach. Ów młody szlachcic staje się uczestnikiem niecodziennych wydarzeń, szybko awansuje na drabinie społecznej, dzięki wiedzy, sprytowi, sile i odwadze zdobywa uznanie, majątek i miłość, los jednak pcha go wciąż w nowe przygody.

Śledzi się je z dużym zainteresowaniem, chłonąc atmosferę XVI-wiecznej Polski i Europy, które zostały wspaniale odtworzone i ubarwione przez Wiktora Trojana. Realizm opowieści o przygodach rycerza przeplata się z elementami fantastycznymi: odchodzącą wiarą w pogańskich bogów, chrześcijańskim mistycyzmem, magią i poszukiwaniem sposobu na transmutację (przemianę) ołowiu w złoto. Częstokroć czytelnik może zatracić pewność, co dzieje się na prawdę, a co jest tylko ułudą, co jest oczywiście potwierdzeniem talentu pisarskiego autora.

Wiktor Trojan bawi również czytelnika żartami, jak choćby tym o Janie Kochanowskim, który jakoby zamknął się w komnacie, nie pokazywał przez parę tygodni tylko pisał i pisał, aż w końcu stanął przed domownikami, trzymając w jednej ręce gęsto zapisane kartki, a w drugiej siekierę i zawołał: "Urszulka! Urszulka! Chodź no! Tatuś treny napisał". Oprócz tego książka zawiera wiele odwołań do innych dzieł, jak choćby skeczów Monty Pythona czy tekstów Lao Che, czy też dygresje na tematy, które w książce są poruszane tylko powierzchownie, a które czytelnik za pomocą wskazówek pisarza może zgłębić sam.

Podsumowując, Axis mundi to książka zapewniająca rozrywkę ale i rozwijająca wiedzę w tym samym czasie. Pobudza wyobraźnie, bawi, zaskakuje oraz podsuwa czytelnikowi interesujące fakty, które mogą go zainteresować i zachęcić do samodzielnych poszukiwań. Myślę, że szczególnie może się spodobać młodzieży, będąc odtrutką na sienkiewiczowskie bory, lasy i dzikie ostępy, kędy dziki zwierz... no właśnie. Życzę przyjemnej lektury i dobrej zabawy!

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Novaeres

Sześć stóp pod ziemią

2011-11-25T19:18:00.004+01:00

Poniższy opis pochodzi z filmwebu

"Dom pogrzebowy Fisher & Diaz to miejsce wielu nietypowych wydarzeń, a jego pracownicy Nate (Peter Krause), Ruth (Frances Conroy), David (Michael C. Hall) i Claire (Lauren Ambrose) to świadkowie niezwykłych ludzkich zachowań. Niekonwencjonalna śmierć i dziwaczne zbiegi okoliczności dawno temu przestały robić na nich wrażenie. Co innego życie prywatne - tam, każde z nich próbuje odnaleźć sens..."

Znacie ten serial? Ja od jakiegoś tygodnia codziennie spędzam dobre 2 godziny (niestety, tak wciąga) na oglądaniu, podobno kultowego i wzbudzającego spore kontrowersje "Six feet under". Czemu produkcja wzbudza tyle emocji?

W najprostszych słowach - opowiada o śmierci. Główni bohaterowie (dwaj bracia, ich matka i siostra) prowadzą dom pogrzebowy. Codziennie stykają się ze śmiercią - osób dorosłych, dzieci, kobiet, ofiar morderstw i wypadków. Serial dotyka niezwykle delikatnych i trudnych tematów jakimi są chociażby emocje związane z odejściem najbliższych, homoseksualizm, narkomania wśród młodzieży, choroby psychiczne czy też świadomość poważnej choroby.

Każdy odcinek zaskakuje i sprawia, że długie godziny po zakończonym odcinku, nadal myślimy o poruszanych w nim kwestiach. Memento mori - to chyba główne przesłanie producentów serialu.
"Six feet under" wciąga i wstrząsa. Dotychczas powstało 5 serii serialu. Nie wiem czy na tym produkcja się skończyła, mam nadzieję, że nie:)

Oglądacie? Macie zamiar? Czekam na Wasze opinie.

"Narodziny, życie i śmierć według medycyny tybetańskiej i nauk dzogczen" Czogjal Namkhai Norbu

2011-11-24T18:19:00.001+01:00

Filozofii życia jest co najmniej kilkaset. Jedna mówi o życiu zgodnie z prawami natury, druga wyklucza spożywanie węglowodanów, a trzecia z kolei podkreśla potrzebę jedzenia wyłącznie pędów i korzeni roślin. Według wyznawców i twórców tych zasad to jedyna droga do osiągnięcia nirwany, harmonii i równowagi.

Medycyna tybetańska staje się podobno coraz popularniejsza. Swoją filozofię opiera głównie na ziołolecznictwie, nieinwazyjnych zabiegach i medytacji. Wyznawcy propagują zdrowy, niespieszny styl życia i odrzucają środki farmakologiczne. Ich stosunek do życia nie jest zbytnio wymagający. Nauka dzogczen uzmysławia ludziom konieczność odrzucenia egoizmu i większego otwarcia się na bliźnich. Podobnie jak w religiach chrześcijańskich, wierny musi pogodzić się ze swoim losem i przyjmować go takim, jaki jest.

Książka na swych pierwszych stronach przedstawia czytelnikowi podstawowe zasady medycyny tybetańskiej.

„Podstawą medycznej nauki jest ludzkie ciało, które należy rozpatrywać jako zbiór humorów, duła, oraz organicznych składników kham. Jeżeli chcemy uzyskać pełną wiedzę o podstawowej naturze ciała, koniecznie jest dokładne poznanie tego, czym są humory, składniki organiczne, jakie są ich rodzaje, charakterystyka, funkcje, uwarunkowania oraz wzajemne związki.”

Kolejne rozdziały wprawiają w osłupienie. Zapoznajemy się z zupełnie innym spojrzeniem na kobietę ciężarną, przyczyn poczęcia i spisu zasad, jakimi powinny kierować się przyszłe matki, aby ich poród przebieg bez problemów. Oprócz typowych, ogólnie panujących reguł jak zakaz spożywania alkoholu, unikanie stresu czy też niemożność dźwigania, autor wyjaśnia, iż spożywanie drobiu usztywnia kości miednicy, a co za tym idzie może to utrudniać poród. Czogjal Namkhai Norbu tłumaczy także czytelnikowi jak rozpoznać płeć malucha, jakie są oznaki zbliżającego się porodu i jak się do niego przygotować.

„Jeżeli ma się urodzić dziewczynka, w większości przypadków wyraźne oznaki są następujące: brzuch matki jest większy z lewej strony, ma ona odczucie fizycznej ociężałości, lubi tańczyć, śpiewać i nosić ozdoby, chce przebywać w towarzystwie mężczyzn...”

Życie istoty ludzkiej jest opisywane przez Tybetańczyków jako współistnienie trzech bram – ciała, głosu i umysłu. Jest to najdłuższy i najbardziej szczegółowy rozdział książki. Dowiedzieć można się o tym jak żyć długo i cieszyć się dobrym zdrowiem, jak utrzymać w świetnej kondycji naszą świadomość. Jaki wpływ ma dieta na nasze życie i dlaczego rośliny strączkowe i zboża leczą zaburzenia humorów prowadzące do chorób? Czym jest dla człowieka woda i pod jakimi postaciami się kryje? Okazuje się, że to nie tylko sztywny, znany jeszcze z podstawówki podział na parę, ciało stałe i ciecz. Korzyści lecznicze można czerpać nawet z deszczówki. Kolejne stronice objaśniają znaczenie pór roku, rolę nabiału lub chociażby warzyw i owoców w codziennym życiu mieszkańca naszej planety. Ostatni rozdział poświęcony jest trudnemu tematowi jakim jest śmierć. Jak poradzić sobie z odejściem najbliższych osób i czym w ogóle jest śmierć. Według medycyny tybetańskiej istnieją pewne fazy śmierci i umierający człowiek przechodzi przez wiele stanów. Jest to dość przygnębiający dział, ale zarazem zdumiewający. Mówi także o przygotowaniach bliskich na nadejście tego momentu.

Książkę wybrałam głównie dlatego, bo od zawsze interesowało mnie postrzeganie i rozumienie pojęcia „medycyna” w różnych kulturach. To w jaki sposób ludzie postrzegają cud życia i nieuchronny moment śmierci. To co dla mnie było absurdalnie i nieco dziwaczne, jak chociażby istnieje humorów i znaczenia flegmy w naszym jestestwie, dla wyznawców medycyny tybetańskiej jest jak najbardziej poważną sprawą. Religia chrześcijańska dla wyznawców buddyzmu czy islamu może być przecież także pełna absurdu i niezrozumiałych dla nich prawd.

Książka jest przede wszystkim ciekawostką z antropologicznego punktu widzenia. To zdumiewające jak różne potrafią być poglądy na poród, ważność sześciu głównych smaków czy też przechodzenia do innego świata. Nie zamierzam przyjąć sobie zasad tej medycyny do serca. Uważam jednak, że warto poznawać świat i poglądy wyznawców innych stylów życia, religii, mieszkańców nieco innej rzeczywistości.

Polecam ją głównie dla pasjonatów nauki jaką jest nie tylko medycyna ale i wiedza o człowieku, biologia, ginekologia czy ziołolecznictwo. Mnie jako studentkę medycznej uczelni, takie tematy fascynowały od zawsze i były ogromnym polem do uruchomienia mojej wyobraźni.

Za lekturę dziękuję portalowi Sztukater.pl oraz Wydawnictwu A.

20 rocznica śmierci Freddiego

2011-11-24T11:02:00.002+01:00

Tak to już 20 lat! Nie ukrywam, że jestem wielką i wierną fanką twórczości Queen i samego Freddiego. Kocham jego głos a oglądanie DVD z koncertów (Wembley 86') to dla mnie przeżycie nieomal metafizyczne. Mało kto wie jak ciężkie życie miał Freddie zanim stał się sławny. Mało kto wie także o tym, że mimo, iż był homoseksualistą, miłością jego życia była kobieta, której zapisał w spadku znaczną część majątku.
Polecam Wam lekturę jego biografii. Można się po nią zgłaszać na maila zamieszczonego w moim profilu.
A poniżej zamieszczam bardzo znany utwór Queen. Słowa napisał sam lider zespołu wiedząc już o nieuchronnie nadchodzącej śmierci. Słowa aż ściskają za gardło.

"Zapach spalonych kwiatów" Melissa De La Cruz

2011-11-23T21:48:00.003+01:00

Z Melissą De La Cruz spotykam się po raz pierwszy. Słyszałam niejednokrotnie, że jej powieści podbijają listy najchętniej czytanych książek z gatunku fantasy. Chciałam się przekonać czy nie jest to tylko chwyt marketingowy. Już na wstępie mogę Was zapewnić, że nie jest.

Akcja powieści toczy się w czasach współczesnych gdzieś w North Hampton „na samym skraju Atlantyku”. Czytelnik poznaje trzy niezwykłe kobiety, które łączy nie tylko więź rodzina ale i fakt, że są czarownicami uprawiającymi białą magię.

Joanna, matka dwóch pozostałych czarownic, jest spokojną i wiodącą dość nudne życie kobietą. Całymi dnami zajmuje się domostwem i drży z niepokoju o swoje dziwaczne nieco córki. Ingrid jest doskonałym stereotypem starej panny. Pracuje w miejscowej bibliotece i jej życie mija głównie na układaniu książek na półkach czy też nakładaniu kar pieniężnych na wystraszonych czytelników biblioteki. Życie osobiste Ingrid dawno obrosło pajęczyną. Freya natomiast to wulkan energii, kobieta szalona i wyzwolona, uwodzicielska i bez zahamowań. Pracuje jako barmanka w dobrze prosperującym barze i serwuje drinki, które przyprawiają klientów o zawrót głowy i budzą w nich najgłębiej ukryte żądze.

Kobiety nie wzbudzają podejrzeń u sąsiadów i znajomych. Nikt nawet nie przypuszcza ile liczą sobie lat.

„Joanna, podobnie jak jej córki, nie była ani stara ani młoda. A jednak wygląd każdej z nich w pewnym stopniu wiązał się z ich indywidualnymi zdolnościami. Freya, pierwsza oznaka miłości, w zależności od potrzeb, mogła liczyć sobie od szesnastu do dwudziestu trzech lat, podczas gdy Ingrid, strażniczka domowego ogniska, wyglądała i zachowywała się jak dwudziestosiedmio- lub trzydziestopięciolatka. Joanna natomiast, jako że mądrość przychodziła z doświadczeniem, miała rysy kobiety po sześćdziesiątce – nawet jeśli w głębi serca czuła się jak podlotek”.

Ich codzienne życie burzy jedno zdarzenie. Na swoim przyjęciu zaręczynowym Freya poznaje przystojnego Killiana – brata jej przyszłego męża. Między dwojgiem dochodzi do szalonego i pełnego namiętności stosunku. Freya nie rozumie swoich emocji i zachowania, czuje, że to uczucie przejmuje kontrolę nad jej umysłem i ciałem. Oddawali się grzesznej przyjemności, gdy obok trwała zabawa i „cukrowe róże nagle, w środku przyjęcia, stanęły w płomieniach”. Od tego incydentu zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Kilian staje się dla dziewczyny obsesją i największą udręką. Jako, że jej narzeczony ciągle jest w rozjazdach, zdrada przychodzi jej nadspodziewanie łatwo. Nie potrafi nad sobą zapanować.

Po kilku dniach Joanna znajduje na plaży trzy martwe ptaki, a Ingrid odkrywa w sobie powołanie do niesienia pomocy innym poprzez magię. W miasteczku zaczyna dochodzić do serii dziwnych i nie dających się wytłumaczyć incydentów: szalenie tajemniczy wirus, okoliczne wody zatruwa maziowata ciecz, kobiety stają się bezpłodne a ludzie giną bez śladu. Czy ma to jakiś związek z głównymi bohaterkami powieści? Jakie zaskoczenia i problemy przyniosą konsekwencje podejmowanych przez nie decyzji? Tego zdradzić niestety nie mogę.

Książkę Zapach spalonych kwiatów chłonie się jak gąbka wodę. W początkowej fazie lektury bardzo polubiłam i nieco zżyłam się z czarownicami. Ich zachowanie i emocje są prawdziwe, nie przerysowane z postaci innych znanych czarownic ze świata literatury i filmu. Powieść wciąga swoją fabułą i wartko posuwającą się akcją. Przez całą lekturę towarzyszy nam aura magii, zaczarowanych różdżek, zaklęć, eliksirów miłości i elementów fantastyki.

Nigdy nie byłam entuzjastką tego gatunku literackiego, jednak po tej lekturze patrzę na niego już troszeczkę inaczej. Chyba mogę zaryzykować stwierdzenie, że Zapach spalonych kwiatów to nie tylko fantastyka, ale także dramat, romans, kryminał i mrożący krew w żyłach horror. Dodatkowym elementem przykuwającym wzrok jest okładka. Piękna, „dopieszczona” i wielce wymowna. Polecam Wam powieść na długie, ciemne wieczory, koniecznie w towarzystwie gorącej herbaty i szeregu płonących świec.

Do książki można zajrzeć na stronie Wydawnictwa Znak - klik

Za egzemplarz bardzo dziękuję Wydawnictwu Znak Literanova

Ikony PRL-u. Bohaterowie tamtych lat

2011-11-22T00:32:00.006+01:00

Po raz kolejny przeniosłam się do magicznego świata PRL-u. Tym razem za sprawą książki „Ikony PRL-u” wydawnictwa Demart. Album rekomenduje sam Michał Ogórek. Książka podzielona jest na kilka rozdziałów. Na początku zapoznaje czytelnika z „władcami” PRL-u takimi jak chociażby Gierek, Gomułka czy Jaruzelski. Następnie przechodzimy do gwiazd ekranu i postaci medialnych ( np.: Hanka Bielicka, Bareja, Cybulski, Jędrusik) i sportowców ( np.: Kozakiewicz, Boniek, Górski, Lato, Fortuna). Kolejny rozdział poświęcony jest najkosztowniejszym i najokazalszym budowom komunizmu.

Jednym z moich ulubionych działów tego albumu jest „Młodzież przyszłością narodu”. Poznajemy nie tylko mentalność i rozrywki młodzieży tamtej epoki, ale i przyglądamy się bliżej narodzinom punk-rocka. Dowiemy się kilku ciekawostek o zespole Perfect, Kult, Republika czy Ryśku Ridlu. Poznamy także smak szaleństwa i wolności na festiwalu w Jarocinie. Ostatnie strony albumu „Ikony PRL-u” poświęcają dużo uwagi na artykuły użytku codziennego jak pralka Frania, syfony, lody bambino, meblościanka, wyroby czekoladopodobne czy Pewex.

Album prześlicznie wydany! Bogato ilustrowany, wydrukowany na dobrej jakości papierze i czytelny. Z ogromną przyjemnością, czasem przerażeniem, a czasem humorem czyta się o tym okresie absurdu wszelakiego. Jestem pewna, że będzie to doskonałym prezentem nie tylko dla rodziców, którzy z pewnością pamiętają tamte czasy, ale także dla nas, 20-30-latków, ciekawych tej ważnej w dziejach Polski epoki.

Teraz całość encyklopedii PRL-u można nabyć w jednym boxie.

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Demart.

Koszmarny Karolek Narwane Kolorowanki

2011-11-20T13:25:00.004+01:00

Dziś do rąk wpadła mi ta oto Karolkowa Kolorowanka. Znam przygody tego malca z małego ekranu i jestem jego wierną fanką. Jego przygody zawsze poprawiają mi humor, a jego brat Damianek rozczula:)

Ta kolorowanka to doskonała zabawa w detektywa. Najpierw przed oczami mamy pokój Koszmarnego Karolka (oczywiście panuje w nim istny chaos i bałagan). Maluch ma za zadanie rozszyfrować co takiego zniknęło z dziecięcego pokoju i kto się za tym kryje. Podejrzanych jest kilkoro: Damianek (jego wyklucza się już w pierwszej kolejności, chłopczyk nawet muchy by nie skrzywdził), Płaczliwy Piotruś, Leniwa Ludka, Czarująca Czesia, Wredna Wandzia (zawsze przypomina mi z wyglądu moją jedną koleżankę, nie wymienię którą, bo wiem, że czyta tego bloga i pewnie by mi się oberwało na zajęciach), Ambitny Arnold i Chciwy Henio. Poprzez różne zgadywanki i zabawę z kolorem, dziecko musi odgadnąć kto stoi za całym zamieszaniem:)

Jestem pewna, że każdy dzieciak znajdzie w tej kolorowance mnóstwo radości i zabawy. Rodzic musi zaopatrzyć je w wielkie pudełko kredek, bo można malować i malować bez końca. Inne zeszyty z łamigłówkami są także dostępne w księgarniach. Kolejną zaletą książeczki jest jest cena - niecałe 10zł. Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Znak Emotikon.

"Obrazki z Nebraski" Grażyna Trela

2011-11-18T13:58:00.003+01:00

„I właśnie wtedy zakochaliśmy się w Ameryce. Podzieliliśmy nasze osiedle na amerykańskie stany. Każdy wybrał, jak mu pasowało. Była więc Oklahoma i Luizjana, i Minnesota, i Dakota... Moje blokowisko nazywało się Nebraska. Napisaliśmy nazwy granatową farbą olejną, na blokach, dużymi literami. (...) Obiecaliśmy sobie, że kiedyś tam pojedziemy. Po te levisy, oczywiście.”

Grażyna Trela, uhonorowana wieloma nagrodami reżyser i scenarzystka, opisuje w swojej najnowszej książce realia dzieciństwa w PRL-u końca lat sześćdziesiątych. Główną narratorką i zarazem bohaterką powieści jest 11-letnia dziewczynka, której okres dorastania przypada właśnie w tym czasie. Jest rok 1969. Szara i okrutnie realna rzeczywistość dzieciaków ubarwiona jest marzeniami, szalonymi pomysłami, chęcią przygody i zwykłą ciekawością. Dorastająca młodzież musi zmierzyć się z urokami i pułapkami tamtejszego świata. Młodsi czytelnicy, którym nie dane było dorastać w czasach PRL-u mają okazję poznać czar minionej epoki.

Książkę czyta się jednym tchem. Jest zabawna, wciągająca i nieco sentymentalna, ale w bardzo pozytywnym znaczeniu. Narracja prowadzona jest w formie pamiętnika i dzięki temu zabiegowi, czytelnik ma wrażenie, że przedostał się do intymnego świata wspomnień, dorosłej dziś kobiety. Mała dziewczynka obserwuje otaczające ją środowisko. Dzieli się swoimi refleksjami, uwagami, przemyśleniami i przypuszczeniami. Wprowadza nas w swoje życie. Długie, pełne fascynującego napięcia i niespodziewanych skoków adrenaliny wędrówki z kolegami ulicami miasta, poznawanie absurdów codzienności, marzenia o lepszym życiu, tym zza oceanu. To wszystko to przecież codzienna życiowa tułaczka każdego dzieciaka z tamtych lat.

Rozczulać mogą fragmenty opisujące właśnie tę codzienność w PRL-u. Jeden program telewizyjny a w nim króciutka, zaledwie 6 minutowa dobranocka, która w dzieciach wywoływała tylko niedosyt. Niedosyt, który powodował frustrację i doprowadzał do tego, że z ukrycia oglądało się filmy przeznaczone dla starszej publiczności. Niestety tych ciekawych i tak nie było za wiele. Dziewczynka narzeka na kino wojenne, którego wszędzie było pełno, a ono przecież tak bardzo kłóciło się z ich wizją amerykańskiej idylli. Syfony z kolorową, gazowaną wodą, która była dla dzieciaków luksusem. Na taki napój mogli pozwolić sobie tylko ci lepiej sytuowani. Oglądanie z rumieńcami na policzkach transmisji z lądowania człowieka na księżycu (często u sąsiadów w większym gronie), pierwszomajowe pochody, kilometrowe kolejki w sklepach – nostalgiczne i zabawne wspomnienia.

„Osiedla miały swoje bandy, a bandy –przywódców. Kiedy chłopcy z innego osiedla przychodzili poflirtować z naszymi dziewczynami i zostali na tym nakryci, musieli uciekać. Nasi bowiem uważali dziewczyny z osiedla za swoje. Nie bardzo byłyśmy z tego zadowolone, ale takie było prawo. Prawo Nebraski.”

Moje dzieciństwo, mimo, że spędziłam je we wczesnych latach 90-tych, było dość podobne do tego ze wspomnień narratorki. Dużo czasu spędzałam z rówieśnikami na placach zabaw pod blokiem, codziennie snując nowe pomysły, wymyślając dzikie zabawy, podchody, jedząc przepyszne lody i bawiąc się w chowanego. Mam wrażenie, że dzisiaj dzieciaki nie mają takiego świata. Został on chyba wyparty przez nowe technologie – komputery, play station, internet i cyber-zabawki. Czytając „Obrazki z Nebraski” mogłam poczuć się jak kiedyś, bo dokładnie rozumiałam emocje i entuzjazm bohaterki.

„ Innym ciekawym zajęciem było chodzenie kilkumetrowymi rurami kanalizacyjnymi, których nie podłączono do miejskiej sieci. Płynęła w nich tylko strużka brudnej, podeszczowej wody. Raz cuchnęło stamtąd, raz nie. Nie wiadomo czemu. Ale zawsze ziało chłodem. Dobre miejsce na upalne dni. Czasem można się tam było nadziać na szczury, i o to właśnie chodziło. Żeby się nie wystraszyć. Szczurów i gnieżdżących się tam z całą pewnością duchów. Taka próba charakteru.”

Podczas lektury odniosłam wrażenie, że książka bardzo przypomina mi „Niebieski autobus” Barbary Kosmowksiej oraz „Kocham Paula McCartney’a” Joanny Szczepkowskiej. Wszystkie są zapisem wspomnień dorosłych dziś kobiet z epoki PRL-u. I wszystkie są równie zabawne i przyjemne w odbiorze.

Jest to niezwykle ciekawa, barwna i ujmująca książka. Idealna na takie jesienne, zapracowanie dni, kiedy na moment chcemy oderwać się od gonitwy naszych czasów.

Za lekturę bardzo dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka.

"Jak zostać pisarzem. Pierwszy polski podręcznik dla autorów"

2011-11-17T16:57:00.005+01:00

Jak pisać? Wielu początkujących pisarzy usilnie się nad tym zastanawia. Każdy z nas ma pewnie za sobą ten etap w życiu, kiedy w najcichszych zakątkach własnego pokoju, zapisywał wspomnienia w formie pamiętnika. Ci, dla których był to dopiero początek spotkania ze sztuką pisania, z pewnością ucieszą się z istnienia tej książki.

Jak zostać pisarzem. Pierwszy polski podręcznik dla autorów jest pracą zbiorową. Z pewnością jest to bardzo ciekawy zabieg, ponieważ czytelnik ma do czynienia z wieloma spojrzeniami, sugestiami, poradami i uwagami. To co niezwykle inspirujące w tej książce, to ukazanie sylwetek znanych i cenionych pisarzy. Jak wyglądała ich droga do sukcesu? Czy była wyboista? Co ukształtowało ich styl? Odbiorca ma szansę przekonać się czym tak na prawdę jest praca pisarza i z jakimi trudnościami się wiąże. Nie łatwo jest bowiem zostać artystą tolerancyjnym. Wśród wielu panuje przecież moda na egoizm i samouwielbienie.

W książce zapoznać można się również z typowo „warsztatowymi” rozdziałami. Jak rozwinąć fabułę, aby uniknąć błędu popełnionego przez Gradego – głównego bohatera filmu „Cudowni chłopcy”. Grady jako pisarz z ambicjami jest w trakcie pisania swojej drugiej powieści (pierwsza stała się hitem). Jedyny problem tkwił w braku natchnienia. W jednej ze scen widzimy jak mężczyzna wystukuje na maszynie kolejne, wymęczone zdania... na ponad dwutysięcznej stronie.

Na tym jednak zalety książki się nie kończą. Dla wytrwałych autorzy przygotowali liczne ćwiczenia po każdym z rozdziałów. Idealna pozycja dla wszystkich pragnących doszlifować swoje zdolności pisarskie i poznać tajniki pracy w tym zawodzie. Książkę czyta się niezwykle przyjemnie, nie pozwala się nudzić i inspiruje.

Za egzemplarz serdecznie dziękuję Firmie Księgarskiej Olesiejuk

Wyniki losowania

2011-11-16T21:37:00.003+01:00

Przepraszam Was, że tak późno. Do 19stej miałam zajęcia, a jutro mam kolokwium i jestem tu dosłownie na chwilę. Jako, że dziś mamy 16.11 to 16 osoba, która zgłosiła się do losowania, została właścicielem książki "Pożeracz snów".

A jest to... Kaś

Serdecznie gratuluję:) Proszę o przesłanie adresu na maila zamieszczonego w moim profilu:)

Pozdrawiam!

Konkursów będzie więcej więc proszę być czujnym:)

Lit-6 Risto Isomäki

2011-11-14T23:49:00.003+01:00

„Można by pomyśleć, że rad w rękach przestępców stanie się bardzo niebezpieczny... Możemy zadać sobie pytanie, czy ludzkość odniesie jakiekolwiek korzyści z odkrywania tajemnic przyrody. Ja jestem jednym z tych, którzy - wzorem Nobla – wierzą, że nowe wynalazki przyniosą ludziom więcej dobrego niż złego.” To słynne przemówienie padło z ust Piotra Curie w 1905 r. podczas uroczystości rozdania Nagród Nobla. Książka Risto Isomäki udowadnia, że sama wiara w ludzi czasami nie wystarczy.

Autor powieści jest z wykształcenia dziennikarzem. Urodzony w Finlandii od lat zajmuje się pisaniem książek oscylujących wokół zagadnień energii jądrowej i globalnego ocieplenia. Czytelnik można przekonać się, że pisarz ma rozległą wiedzę na temat atomowych źródeł energii.

Lit-6 to poniekąd dreszczowiec, poniekąd groza przeplatająca się z elementami fantastyki. Czasy współczesne. Japonia oraz potężne Stany Zjednoczone. W niewyjaśnionych okolicznościach dochodzi do kradzieży izotopów litu i plutonu. Te dwa, znane z tablicy Mendelejewa pierwiastki, są niebezpiecznych narzędziem w rękach terrorystów. Mogą bowiem posłużyć w konstrukcji bomby atomowej, której detonacja wyrządziła by szkody, o jakich nawet trudno mówić. Straty w ludności były by niewyobrażalne. Głównymi bohaterami powieści są Lauri Nurmi – agent rządowy o błyskotliwym umyśle oraz jego żona – Alice. Oboje wraz z zespołem pozostałych agentów staną przed ogromnym wyzwaniem. Mają niewiele czasu, aby zlokalizować i unieszkodliwić terrorystów. Okaże się jednak, że droga do tego celu będzie najeżona przeszkodami i niebywale wyboista. Spiski, tajemnice, spekulacje... Jaka będzie cena prawdy?

To co uderza w powieści to liczne, fachowe opisy fizycznych i nuklearnych procesów, które zwykłego laika mogą przyprawić o zawrót głowy. Akcja rozwija się dynamicznie i nie sposób oderwać się od powieści choćby na chwilę. Bohaterowie staną przed wieloma dylematami, nawet tymi moralnymi i politycznymi. Czy mamy świadomość jak wielkie szkody wyrządziło miastu i ludności Hiroszimy zrzucenie przez USA w 1945 roku 4-tonowej bomby o nazwie Little Boy? Według statystyk w niespełna kilka sekund zginęło wtedy 78 100 mieszkańców tego japońskiego miasta. Ponad drugie tyle doznało uszczerbku na zdrowia czasem nieodwracalnego i przekazywanego genetycznie. Czy w takich strategiach jest metoda?

„Zrzucając bomby na Hiroszimę i Nagasaki twierdziliśmy, że w ten sposób skrócimy wojnę i uratujemy setki tysięcy istnień – powiedział do Alice. – Ale kampania antyterrorystyczna... Dla wszystkich jest już jasne, że przegraliśmy. Przynajmniej w Iraku i Afganistanie. Czy zrozumielibyśmy, gdyby ktoś zdetonował bombę w Nowym Jorku, by uratować życie milionów niewinnych muzułmanów i zakończyć wojnę, a potem, cztery dni później, wysadził w powietrze Los Angeles?”

W oczy rzuca się czytelnikowi opinia autora dotycząca ówczesnych władz rządzących w USA i jego krytyczne osądy na temat wojny z Irakiem.

„To, że kiedy ci pieprzeni debile wybili odrzutowce w bliźniacze wieże Nowego Jorku i zabili trzy tysiące ludzi, my dostaliśmy małpiego rozumu. Co zrobiliśmy? Wymordowaliśmy sto tysięcy bezbronnych, niewinnych ofiar w Afganistanie i miliony w Iraku. To więcej niż trzystu cywilów za każdego zabitego u nas. Przecież wiedzieliśmy, że ośmiu milionom grozi głód i że nasze bombardowania zniszczą szlaki transportu żywności na tereny górskie. Ale nas to nie obchodziło, byliśmy zbyt wściekli, żeby się tym przejmować.”

Przyznam, że książka wywarła na mnie duże wrażenie. Mamy podczas lektury do czynienia nie tylko z wciągającą i wartką akcją, elementami zaskoczenia i szpiegowskiego klimatu. Autor buduje w niej napięcie od początku do samego końca. Lit-6 to przerażająca wizja przyszłości, jaka, bądź co bądź ma szanse się ziścić. Omawia problem współczesnego świata jakim jest terroryzm i bezskuteczna walka z nim.

Za egzemplarz serdecznie dziękuję Wydawnictwu Kojro.

"Strzeż się psa" Izabela Szolc

2011-11-11T13:02:00.003+01:00

Jest to już kolejna powieść pani Izabeli, z którą miałam do czynienia. Tym razem pisarka postanowiła oddać hołd czworonogom, co więcej tantiemy ze sprzedaży książki zostają w całości przeznaczona na fundację Viva!. To chyba najlepsza rekomendacja dla miłośników psiaków.

Narratorem powieści a zarazem głównym bohaterem jest przesympatyczny, aczkolwiek troszeczkę rozlazły w swym jestestwie, psiak rasy bloodhound -Albrecht. Postrzega on swe życie oraz całe otaczające go środowisko w swój indywidualny, psi sposób. Jego właścicielką jest młoda, pełna ambicji -Laura, której życie zdaje się upływać na licznych romansach. Mimo wielu sporów, między tymi dwojga istnieje prawdziwa przyjaźń oraz przywiązanie na klasycznym poziomie relacji pies-człowiek.

"Któreś musi wyjść na ludzi albo zejść na psy. Mniejsza o nazwę. "Współdziałamy" już od 15 000 lat. Kto by się czepiał szczegółów".

Albrecht wiedzie typowe, troszeczkę snobistyczne , spokojne i uporządkowane życie. Z uwagą i zdumieniem obserwuje inne psy i komentuje dla czytelnika ich poczynania. Zdarza mu się patrzeć z zazdrością na psich uwodzicieli, podziwiać kuszące kształty uroczych dobermanek, a także do rozpuku zaśmiewać się z małych, rozpieszczonych i skrzekliwych szczeniaków. Albrecht ma poczucie bezpieczeństwa i nic nie jest w stanie zaburzyć mu porządku dnia. Do czasu. Na jego osiedlu dochodzi do serii przedziwnych zdarzeń. Psiaki giną w zdumiewających okolicznościach. W naszym bohaterze budzi się instynkt detektywa i na "własną łapę" postanawia wyjaśnić frapującą go zagadkę. Czy mu się uda?

Podczas lektury książki dochodzi do nas, że psy potrafią być znakomitymi tropicielami, nie tylko dzięki wrodzonemu, wyostrzonemu zmysłowi węchu, ale także talentowi obserwacji i błyskotliwej inteligencji. Książka napisana jest z dużym dystansem i humorem. Akcja w niezwykle dynamiczny sposób nabiera rumieńców, jest wartka i wciąga bez reszty. Dodatkowym atutem psiego kryminału są odniesienia do kina i literatury.

"Czy ja jestem podobny do proboszcza? Do któregokolwiek z nich? Może do Seana Connery'ego z Imienia róży?

"Jean Prieur napisał w Duszy zwierząt: "animal est anima". I niech pamiętają o tym wszyscy, którzy wymyślili trymowanie spanieli czy zdegażowywanie im włosów na zadzie, cokolwiek to znaczy."

Jest to z pewnością powieść bardzo dynamiczna. Dzieje się dużo i szybko. Nie sposób nadążyć za rozumowaniem Albrechta. Odniosłam wrażenie, że autorka musi mieć ogromne doświadczenie w dzieleniu swej życiowej przestrzeni z psami. Jest świetną obserwatorką i doskonale oddaje ich zachowanie. Chyba czasami każdy z nas patrząc na własne psie lub kocie pociechy, zastanawia się "co on sobie teraz myśli?'. Niestety nadal tajniki psiego umysłu są dla nas niedostępne. Dzięki książce możemy chociaż na chwilę wejść w umysł zwierzaka i przy okazji świetnie się bawić. Jest to idealna pozycja nie tylko dla miłośników zwierząt, ale także dla czytelników, którzy chcieli by doświadczyć na sobie kryminału troszkę innego kalibru.

Za egzemplarz serdecznie dziękuję Wydawnictwu Oficynka.

Konkurs książkowy:)

2011-11-10T18:30:00.004+01:00

Dziś mam dla Was nową , pachnącą jeszcze drukiem książkę "Pożeracz snów" wydawnictwa Znak. Pisałam o niej tutaj. Jestem w posiadaniu dwóch egzemplarzy, dlatego jeden oddam w dobre ręce ;) Zasady są proste.
Proszę o pozostawienie komentarzy pod tym postem do dnia 15.11. Następnego dnia odbędzie się losowanie jednego szczęśliwca:)
Powodzenia:)

"Kalinka" Andrzej Lipiński

2011-11-09T20:31:00.005+01:00

Bardzo ciężko jest zrecenzować pozycję, która jest zapisem autentycznych przeżyć. Przeżyć tak bolesnych, okrutnie prawdziwych i dla większej części społeczeństwa po prostu niezrozumiałych. Pan Andrzej Lipiński zawarł w swojej książce bardzo intymne zwierzenie na temat swej córki – Kalinki. Dziewczynka przychodzi na świat jako nieuleczanie chory noworodek, któremu lekarze nie dają więcej niż sześć lat życia. Roślinka (bo tak nazywa ją sam autor) staje się najistotniejszą częścią ich życia. Kalinka nie mówi, nie chodzi, nie wykonuje żadnych innych ruchów poza ruchami gałek ocznych. Odtąd ich każdy dzień jest walką o jej życie, o zrozumienie sensu jej egzystencji i wiarą w lepsze jutro.

„To nasza największa choroba – strach przed czymś trudnym, innym czy nieznanym, niewyobrażalność zjawisk, z którymi nie zetknęliśmy się nigdy wcześniej. Każdy ledwie coś o nich słyszał, a wszyscy są ekspertami i nawzajem straszą się tą ubogą wiedzą.”

To co zdumiewa to ogromna i wręcz niewyobrażalna, nadludzka siła psychiczna jaką obdarzeni są rodzice Kalinki. Są gotowi na wszystko, żeby tylko zapewnić komfort córeczce. A należy mieć świadomość, że nie jest to proste, bowiem za dziewczynkę oddycha respirator, specjalne urządzenia stale kontrolują poziom tlenu w płucach oraz ilość flegmy w nich zalegającej. Każde odchylenie od normy sygnalizowane jest za pomocą dźwięku. Zdarzają się noce podczas których, paniczny ryk urządzeń budzi rodziców, którzy zmuszeni są walczyć o życie Kalinki zachowując przy tym zimną krew.

Wzruszającymi fragmentami książki są zapisy podróży małej dziewczynki. Ojciec stara się aby Roślinka miała życie pełne miłości, niesamowitych wrażeń i niecodziennych przygód. Specjalnie do tego przygotowanym samochodem zwiedzają Europę, wspinają się na górskie szczyty czy też oddają morskim kąpielom. Wszystko po to, by zapewnić córeczce pozory normalnego życia.
Czytelnika zastanawia jedno. Skąd rodzice Kalinki mieli tyle siły? Zapoznając się z książką można zauważyć jak ogromnie trudne bywa życie z niepełnosprawnym dzieckiem, którego największym osiągnięciem jest lekki ruch warg. Jak niesprawiedliwe wydaje się fakt, iż akurat w tym przypadku doszło do niespodziewanej mutacji w jednym genie, która doprowadziła do takiej tragedii.

„Wystarczy przetrwać, rezultat może być ujemny, strata przeogromna, a życie może się potem stać innym życiem. Najważniejsze, żeby nadal próbować. Niestety iskierka to tylko namiastka światła i nie jest ona w stanie rozjaśnić ciemności. Gaśnie równie szybko, jak się pojawia...”

Przyznam szczerze, że książkę czytałam z przerażeniem. Prywatnie nie znam nikogo, kto borykał by się z problem nieuleczalnej i tak tragicznej w skutkach choroby swojego dziecka. Zdałam sobie sprawę co muszą czuć rodzice tak okrutnie potraktowani przez los. Ich życie trwa tylko dla tej małej kruszynki, dla której przecież już nie ma ratunku. Do łez doprowadziły mnie fragmenty, gdzie pan Andrzej opisuje swój ból, nadzieję i odwieczne pytanie „dlaczego?”. Jak patrzy na inne zdrowe dzieci i wie, że dałby wszystko, aby móc żyć normalnie. To co dla innych jest chlebem powszednim, dla niego jest nierealnym marzeniem. To niesłychane ile człowiek jest w stanie znieść dla dobra swojego dziecka, nawet kiedy wie, że jest to tylko poprawieniem jakości jego życia i na wyleczenie nie ma, niestety, szans. Nie chce, żeby zabrzmiało to okrutnie, ale kiedy Kalinka umarła, poczułam ulgę. Głównie dlatego, że jej rodzice dostali kolejną szansę na wychowanie w pełni zdrowej córeczki Amelki, że ich cierpienie i trudy dnia codziennego dobiegły kresu i Kalinka zmarła w pełni świadoma miłości, jaką została obdarzona.

Podziwiam autora za to, że zechciał podzielić się z czytelnikami swoimi przeżyciami. To odważna decyzja. Książka jest wspaniała, smutna, nostalgiczna a zarazem pełna miłości i wiary.

Za lekturę dziękuję Wydawnictwu Dobra Literatura

„ Rio Bar” Ivana Sajko

2011-11-05T10:52:00.006+01:00

Książka Rio Bar uznana została najlepszą książka chorwacką w 2006 roku. W Polsce ukazała się w całkiem niedawno nakładem wydawnictwa W.A.B., i stała się kolejną z cyklu „serii z miotłą”. Autorka opisuje w niej losy trzech, nieznanych sobie kobiet. Wszystkie na własnej skórze doświadczyły smaku okrutnej i bezsensownej wojny. Każda z nich przeżyła ją na własny sposób, tracąc to, co dla nich najcenniejsze – rodzinę, marzenia, domy czy własne „ja”. Brak tu jednak politycznych dywagacji. Bohaterki powieści nie interesuje tło konfliktu, nie rozmyślają jak do tego doszło i nie płaczą nad tragedią bliźnich. Charakteryzuje je coś innego – są wściekłe, pełne nienawiści, używają wulgarnego języka, krzyczą i domagają się sprawiedliwości. Prowadzą wewnętrzne monologi przypominające lament i przerażanie, przypominające czytelnikowi obraz Muncha - „Krzyk”.

Pierwsza kobieta bawi się właśnie na swoim weselu, kiedy biesiadę przerywa ryk syren:

„ (...) pierwszy alarm zapamiętałam lepiej niż pierwszy pocałunek. Ten alarm jest hermetycznie zamknięty w mojej głowie jak człowiek w trumnie: nic nie czuje, jest obojętny i uparty jak mumia, tylko się starzeje i robi coraz brzydszy i brzydszy. Ale ja już się nie boję nieboszczyków rozrzuconych po mojej głowie i rozsianych w ogrodach, nie boję się, tylko ich pamiętam.”

W jednej chwili przestaje być szczęśliwą mężatką i jej życie zamienia się w koszmar. Zostaje sama pośrodku niczego w pięknej i ozdobnej sukni ślubnej. Nie ma już wesołej hulanki, zabrakło gości weselnych, a przede wszystkim zabrakło ukochanego. Dostaje się do schronu, gdzie nasłuchuje odgłosów spadających bomb, umierających ludzi, cierpienia. Dalsze życie pozbawione jest sensu. Przedziwny to obraz panny młodej ociekającej krwią nieprzyjaciela.

Kolejnej kobiecie wojna także pokrzyżowała plany i przemieniła w ruinę jej dotychczasowe życie. Jest pełna nienawiści, jej pełen goryczy lament przysparza czytelnikowi nieomalże ból swoją autentycznością. Trzecia kobieta ucieka w alkohol. Sączy powolne drinki w Rio Barze i wspomina czasy minione. Jest przekonana, że nigdy nie uda jej się stworzyć prawdziwego, szczęśliwego związku z mężczyzną. On bowiem odszedł i czas chyba zatrzymał się w miejscu.

To, co zdumiewa w tej powieści to postawa kobiet. W literaturze często mamy do czynienia z wojowniczkami, kobietami pełnymi odwagi i zapału, które mimo tragedii wojny, nie poddają się i wierzą w lepsze jutro. W Rio Barze sytuacja wygląda nieco inaczej. Bohaterki są zniechęcone, zawiedzone, ogarnięte szałem, plujące jadem, rozemocjonowane, zupełnie poddane i nieszczęśliwe. Ich monologi są bluźniercze, pełne chaosu i wulgarne:

„Kurwa, Mario, gdzie Ty żyjesz? Stenogramy z tego spotkania publikują przecież w gazetach (...) To zdechnij na tej poszarpanej ścianie, tylko nie skarż mi się potem, że ci przeszkadza zimno, które sączy się przez sito w odłamkach. Nie mam ci już nic do powiedzenia poza: bywaj zdrowa!”

Ciekawym zabiegiem stylistycznym zastosowanym przez Ivanę Sajko jest dodanie do monologu kobiet przypisów z artykułów prasowych, aktów oskarżenia i autentycznych dokumentów. Dzięki temu emocje bohaterek są nam bliższe i łatwiej jest czytelnikowi zrozumieć sedno tematu. Fakty przeplatają się z fikcją literacką, co nadaje niebywałej goryczy.

Książka zdumiewa swoją niecodziennością. Mimo, że jest krótka, czyta się ją nieśpiesznie powoli, starając się zrozumieć sens wykrzyczanych słów. Byłam przerażona, przedzierając się przez kolejne strony, tym jak bardzo ich słowa są prawdziwe. Podczas moich poprzednich lektur, o dzielnych kobietach szpiegach, odważnych sanitariuszkach czy działaczkach podziemia, byłam pełna podziwu i szacunku dla tych kobiet. Było w nich przecież tylko pokory i respektu dla życia drugiego człowieka. Przy tej pozycji jednak zdałam sobie sprawę, jak wiele zła i agresji wzbudzić może wojna. To już nie był czysty strach czy obawa przed śmiercią. To była kwintesencja gniewu, żalu i rozpaczy. Nie powiem, że jest to lektura łatwa, prosta i przyjemna. Niesie ze sobą wiele emocji, czasami trudnych do zrozumienia. Kultowa już seria z miotłą, jeszcze nigdy mnie nie zawiodła. Są to książki wybrane spośród najlepszych. Za każdym razem szokują i dają do myślenia. Polecam ją czytelnikom odważnym, łaknącym nowych doznań literackich.

Za egzemplarz bardzo dziękuję Wydawnictwu W.A.B.

Powrót Młodego Księcia - A.G. Roemmers

2011-11-03T18:45:00.003+01:00

„Powiedz mi proszę więcej o tym jak uniknąć stania się poważnym człowiekiem”

Autor powieści – A.G. Roemmers – urodził się w boskim Buenos Aires w 1958 roku. Jego najnowsza książka, będąca niejako kontynuacją losów Małego Księcia, zyskała ogromną popularność w Ameryce Południowej. W Argentynie sprzedała się w ilości 70 tys. egzemplarzy.

Już od pierwszych stron czytelnik zdaje sobie sprawę, że ma do czynienia z dalszymi losami głównego bohatera powieści Antoine'a de Saint-Exupéry'ego. Trzeba przyznać, że pisarz wysoko postawił sobie poprzeczkę. W naszym umyśle głęboko zakorzeniło się wyobrażenie Małego Księcia – ubranego w niebieski płaszcz z żółtymi epoletami, zadającego sobie i innym pytania na temat ludzkiej egzystencji, świata, miłości, naiwnego i uroczego zarazem. Tym razem spotykamy go nieco później, jest starszy i autor powieści określa go mianem Młodego Księcia.

Narratorem jest samotny podróżnik, który przemierzając Patagonię natrafia na wyczerpanego i omdlałego z głodu młodzieńca. Decyduje się na bezinteresowną pomoc. Karmi go, poi i przygarnia pod własne skrzydła. Z początku nie zdaje sobie sprawy z kim ma do czynienia. Kiedy jednak młodzieniec zaczyna poruszać życiowe tematy, zadawać kłopotliwe i trudne pytania, podróżnik nie ma już wątpliwości. To co bardzo rzucające się w oczy to ogromna różnica wieku między dorosłym mężczyzną, a wciąż młodocianym Księciem. Obojga dzieli ogromna przepaść doświadczeń. Książę wciąż zagubiony jest w codzienności, ma problemy z odróżnieniem dobra i zła, smutku i radości, przebaczającego od uzyskującego przebaczenie. Czytelnik doskonale wie, że przed nim jeszcze długa droga, najeżona przeszkodami.

Wydaje mi się, że tym razem to krótkie spotkanie ze słynnym bohaterem, nie jest tak do końca przeznaczone dla dzieci. Może być drogowskazem dla dorosłego czytelnika, który być może już zapomniał o prawdach płynących z opowieści o Małym Księciu. Chyba Roemmers nie udźwignął ciężaru jakie spoczęło na nim, w momencie zdecydowania się na kontynuacje losów bohatera. Odniosłam wrażenie, że w niektórych sytuacjach na siłę starał się o wzniosłości, metafizyczne opisy i prawdy życiowe. Bywało to niestety męczące. Sięgając po książkę nie miałam nadziei, iż przy tej lekturze będą towarzyszyły mi emocje znane z podróży z panem Exupery. To niedościgniony, jedyny twórca Małego Księcia i tak już pozostanie.

To co zadowala, to liczne nawiązania Młodego Księcia do postaci, które dane mu było poznać w przeszłości. Podczas swoich rozmów z podróżnikiem wspomina różę, baranka w pudełku, latarnika oraz pijaka, który zapijał swój wstyd z powodu bycia alkoholikiem. Wie, że z biegiem lat jego postrzegania świata się zmienia, wiele wydarzeń zyskuje nowe barwy i niosie za sobą szereg doświadczeń. Czego nauczyła go róża? Czy latarnik był inteligentny życiowo?

Piękne słowa „oswoić, to znaczy stworzyć więzy” zyskają nowe znaczenie przy spotkaniu Młodego Księcia z .... No właśnie, z kim? Każdy miłośnik oryginalnych przygód Małego Księcia musi zapoznać się z tą lekturą.

Premiera książki 9 listopada

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu W.A.B

"Cukierek dla dziadka Tadka" Ivona Březinová

2011-11-02T15:28:00.004+01:00

Są tematy, z którymi dorośli sobie nie radzą. Większość boi się ( a czasem i nie umie) rozmawiać ze swoimi pociechami na temat chorób i śmierci. Uważają, że dzieci nie powinny myśleć o życiu w ten sposób. Nie chcą zburzyć ich radosnego i beztroskiego świata. Ja należę do osób, które uważają, że z dziećmi należy rozmawiać o wszystkim. Są przecież małymi ludźmi i nic nie powinno być dla nich obce. Z pomocą przychodzi literatura.

Cukierek dla dziadka Tadka to historia chorego na Alzheimera pradziadka i jego prawnuczka - Janka. Malec zauważa, że z ukochanym towarzyszem zabaw dzieje się coś dziwnego. Coraz częściej zakłada buty nie do pary, zapomina o drobiazgach, a z czasem umyka mu z pamięci, że zostawił Janka w supermarkecie. Janek podsłuchuje rozmowę zaniepokojonych rodziców i w jego głowie rodzi się setka pytań. Na co chory jest dziadek Tadek? Czym jest ta choroba? Jak mu pomóc?

Wiele zmienia się w życiu chłopca, który musi nauczyć się jak żyć z chorym dziadkiem. Sytuacja robi się niebezpieczna, kiedy staruszek bierze zbyt wiele lekarstw, bo wiecznie zapomina, czy już je przyjął czy jeszcze nie. Pomysłowy chłopiec po rozmowie z mamą, obmyśla plan. To ona raz dziennie dawkuje dziadkowi lek, a Janek daje mu kolorowe cukierki zastępujące lekarstwa. Tym sposobem dziadek jest zadowolony i rodzina spokojniejsza.

Piękna i wzruszająca książeczka o głębokim przesłaniu. Będzie pożytecznym narzędziem w ręku mądrego rodzica. Starałam się wczuć w małego Janka i próbowałam rozumieć, co musiał czuć chłopiec, kiedy dziadek w końcu zadał pytanie:

"Kim jesteś? Czy ja Cie kocham?".

Poruszyło mnie to do głębi. Polecam.

Za egzemplarz serdecznie dziękuję Wydawnictwu STENTOR

"Biała jak mleko, czerwona jak krew" Alessandro D'Avenia

2011-10-31T08:34:00.004+01:00

"Miłość istnieje nie po to by dać nam szczęście, ale po to byśmy mogli sprawdzić jak silna jest nasza odporność na ból"

Na początku bardzo bałam się, że książka będzie przypominała mi słynny wyciskacz łez - "Szkołę uczuć". Jednak, kiedy dobrnęłam do końca powieści byłam pozytywnie zaskoczona i zauroczona stylem pisarza i historią o miłości, czasem niełatwej do ogarnięcia rozumem.

Leo jest specyficznym nastolatkiem. Ma w sobie niezwykłą wrażliwość. Dzielni się z czytelnikami swoim życiem, uczuciami do pięknej Beatrice - której skóra jest biała jak mleko, a miłość do niej czerwona niczym krew. Chłopak przyjaźni się z Sylvią. To właśnie jej powierza swoje sekrety i obawy, uczy się do egzaminów, spędza wolny czas. To ona dopinguje go podczas meczów piłki nożnej, pielęgnuje gdy jest chory i pociesza, kiedy doskwiera mu samotność. Ją kojarzy z kolorem niebieskim - spokojem, równowagą i porządkiem.

Nastolatek ma chyba małą obsesję na punkcie Beatrice. Jest piękna, ma ognistorude, długie włosy, delikatny uśmiech i czarujące dołeczki w policzkach. Okładka idealnie oddaje jej postać. Tak właśnie ją sobie wyobrażałam. Sama zainteresowana jednak nie podejrzewa o uczuciu jakim została obdarzona przez Lea. Ba, chyba nie do końca wie o jego istnieniu. Życie chłopaka legło w gruzach, kiedy dowidział się, że obiekt jego uczuć ma białaczkę. Jest załamany, zaniedbuje szkołę i wszystko traci sens. Decyduje się oddać dziewczynie swoją krew, pisze jej listy miłosne, ulega poważnemu wypadkowi, obserwuje jak dziewczyna powoli przegrywa z chorobą - traci ogniste włosy, skóra staje się cienka jak papier, a jej oczy stają się smutne i zapadnięte . Za sprawą Sylvi, odwiedza ją w jej domu i stają się sobie bliżsi. Nie dopuszcza do świadomości myśli, że Beatrice może umrzeć. Jednak chwile spędzone z Beatrice, uzmysławiają mu, że.... no właśnie, nie powiem, przeczytajcie sami:)

Piękna, cudowna i niebanalna powieść. Napisana w inteligentny sposób, dająca do myślenia, wzruszająca. Relacje Leo-Sylvia-Beatrice są jednocześnie bardzo zawiłe i proste. Widzimy jak o fanatyczne i głębokie uczucie do Beatrice zmienia się za jej pomocą, jak Leo dojrzewa emocjonalnie, jak zaczyna widzieć niewidzialne. Do głosu dochodzą emocje i uczucia o jakie siebie nie podejrzewał. Bardzo wzruszył mnie fragment wiersza zamieszczony w książce. Znalazłam całość:

"Stop all the clocks, cut off the telephone,

Prevent the dog from barking with a juicy bone,
Silence the pianos and with muffled drum
Bring out the coffin, let the mourners come.

Let aeroplanes circle moaning overhead
Scribbling on the sky the message He Is Dead,
Put crepe bows round the white necks of the public doves,
Let the traffic policemen wear black cotton gloves.

He was my North, my South, my East and West,
My working week and my Sunday rest,
My noon, my midnight, my talk, my song;
I thought that love would last for ever: I was wrong.

The stars are not wanted now: put out every one;
Pack up the moon and dismantle the sun;
Pour away the ocean and sweep up the wood.
For nothing now can ever come to any good."

W. H. Auden

Do książki można zajrzeć na stronie Znaku - klik.

Za egzemplarz bardzo dziękuję Wydawnictwu Znak

Filmy na Halloween

2011-10-29T14:06:00.010+02:00

Jakie są Wasze ulubione, mrożące krew w żyłach filmy grozy? Ja ubóstwiam dzieła Burtona. Wczoraj razem z mężem miałam przyjemność obejrzeć, chyba po raz setny "Miasteczko Halloween". To jest zdecydowanie mój numer jeden. Na kolejnych pozycjach w moim osobistym rankingu uplasowały się "Lśnienie", "Sierociniec" i "Klucz do koszmaru". Czekam na Wasze propozycje :)
Jak spędzacie Halloween? Ja od kilku lat po prostu oglądam ociekające krwią i grozą filmy i zajadam się smakołykami. Jak byłam młodsza chodziłam na bale kostiumowe. Przeważnie przebierałam się za czarownice, co z moim wyglądem trudne nie jest:)

***Aktualizacja***

Od 4 listopada na półkach księgarń nie lada gratka : 3 tom przygód uroczej Flawi de Luce

Di Toft "Wilken. Czas złego wilka"

2011-10-29T13:45:00.002+02:00

Wilki, wilkołaki, złe moce, dobre służby porządku, tajemnice, pradawne artefakty i walka na śmierć i życie. Czego chcieć więcej? ;) W niniejszej książce jest wszystko, co może pobudzić wyobraźnie młodego i żądnego wrażeń czytelnika. Że książka jest adresowana dla dzieci to oczywiste. Starszy czytelnik może nie dozna tyle przeżyć, no ale cóż, tylko raz jest się dzieckiem - pozostaje nam tylko (sobie) współczuć. No bo czy nie wspaniale było by przeżywać przygody dwóch niesamowitych dzieciaków, które potrafią zmieniać się na zawołanie w wilkeny - jeżeli dobrze zrozumiałam - w coś a la wilki, obdarzone nieprzeciętną siłą i zdolnościami. Chłopcy ci pracują w tajnej organizacji, której zadaniem jest unieszkodliwianie ich mniej pokojowo nastawionych krewniaków - wilkołaków. Okazuje się też, że współczesną Anglię, oprócz likantropów (czyli zmiennokształtnych bestii), zasiedlają wampiry, wiedźmy i zombie, czy raczej "osoby z upośledzeniem czynności życiowych albo niepełnosprawne życiowo". Jak można się domyśleć, stróżowie porządku mają pełne ręce roboty a młody czytelnik ma ze strachu pełne...

No dobrze, nie wiem jak tam jest z aż tak skrajnymi emocjami, ale na pewno czytanie "Wilkena" sprawi dużo frajdy. Dużym plusem jest okładka, która wywoła uśmiech u każdego, kto na nią spojrzy (pod różnymi kątami) - gwarantuję.

Wracając do treści książki, to uważam, że nie ma co się obawiać o zły wpływ takich historii na umysły młodych czytelników. Pewnie, że bywa groźnie, strasznie i krwawo ale każdy lubi, choć trochę i od czasu do czasu, bać się, również dzieciaki. A jeżeli mogą przy okazji czegoś się nauczyć czy chociażby wynieść z lektury jakieś pozytywne odczucia, które nie zniechęcą ich do czytania to świetnie. W takiej roli "Wilken" na pewno się sprawdzi.

Za egzemplarz dziękuję portalowi Sztukater.pl oraz Wydawnictwu Bukowy Las

"Sekretna córka" Shilpi Somaya Gowda

2011-10-28T21:41:00.002+02:00

Początkowo bardzo sceptycznie podchodziłam do tej lektury. Bałam się, że książka jest zwyczajnie przereklamowana. To co zastałam w środku, bardzo mnie zaskoczyło. Pozytywnie na szczęście. Zetknięcie dwóch przeciwstawnych światów, innych kultur i zwyczajów. Indie i Ameryka. Bieda i dobrobyt. Jak ogromne znaczenie ma kraj, w którym się urodziliśmy? Czy zawsze decyzja o oddaniu dziecka do adopcji jest błędem? Młodziutka Asha doświadcza tego na własnej skórze.

Indie, rok 1984. W małej, ubogiej wiosce Kavita wydaje na świat córeczkę. Niestety zdaje sobie sprawę z tego, że będzie zmuszona oddać ją do sierocińca. Jej mąż i otoczenie oczekują męskiego potomka. Tylko chłopiec stanie się pełnoprawnym obywatelem, który w przyszłości przyniesie rodzicom dumę. Adopcja to najlepsze wyjście dla noworodka. Te dziewczynki, które nie trafiają do rodziny zastępczej, zostają zabijane. Kavita z bólem w sercu rozstaje się z małą, a decyzja ta dręczyć ją będzie do końca życia. Parę lat później rodzi upragnionego chłopca. Z czasem okaże się, że przyniesie on matce więcej przykrości i problemów, niż zakładała...

San Francisco, ten sam rok. Małżeństwo lekarzy -Somer wraz z mężem (pochodzącym z Bombaju) dowiadują się, że nie dane im będzie zostać rodzicami. Somer jest bezpłodna i po kolejnym poronieniu decydują się na adopcję małej dziewczynki z Indii, córki Kavity. Dziewczyna dorasta w dobrobycie, uczęszcza do dobrych szkół i niczego jej nie brakuje. Dostaje się na studia i wybiera karierę dziennikarki. Dzięki swojemu potencjałowi dostaje szansę na reportaż życia. Ma stworzyć artykuł o ludziach zamieszkujących slumsy... w Indiach. Dzięki ojcu, który jako młody chłopak opuścił rodzinny kraj, Asha zamieszkuje u babci i dziadka i poznaje swoje korzenie. To co zostaje na miejscu, wprawia ją w osłupienie. Na własnej skórze doświadcza tego, co mogłoby ją spotkać, gdyby nie została zaadoptowana. Indie jakie poznała, szokują i wprowadzają dziewczynę w melancholię. Pragnie znaleźć swoich biologicznych rodziców i zadać im od lat nurtujące pytanie - "dlaczego"?

To piękna opowieść o poszukiwaniu siebie. O przepaści, jaka istnieje pomiędzy obiema kulturami. O wyborach młodości, o dojrzewaniu do prawdy. Zakończenie wcale nie jest takie, jakie może Wam się wydawać. Nie ma łzawych scen, które zrobiły by z powieści kiepski melodramat. Wręcz przeciwnie. To dzięki temu zabiegowi autorka stworzyła autentyczny świat, w który uwierzyłam. Taka historia mogła mieć miejsce.

Za egzemplarz bardzo dziękuję Wydawnictwu Prószyński i s-ka.

"Męska plaga.Seks, pożądanie i kłopoty z prostatą" Jürgen Thorwald

2011-10-25T22:32:00.002+02:00

Jürgen Thorwald już od dawna zachęca mnie do lektury swoich dzieł. Z pewnością większość z Was słyszała o "Stuleciu chirurgów", "Godzinie detektywów" czy "Krwi królów". Jego książki często poruszają tematykę medyczną i do tej pory sądziłam, że Thorwald był lekarzem (piszę "był" ponieważ pisarz zmarł w 2006 roku). Okazuje się jednak, że z wykształcenia był historykiem i dziennikarzem. Po cichu liczę na to, że niebawem ukażą się nowe wydania jego starszych książek, chociażby "Dawna medycyna, jej tajemnice i potęga".

"Męska plaga. Seks, pożądanie i kłopoty z prostatą" to interesujący wywód na temat życia seksualnego takich sław jak Charlie Chaplin czy Picasso. Autor każdemu z nich poświęca zaledwie kilka stron, jednak opis ich miłosnych podbojów jest wyczerpujący i zabawny. Sądziłam jednak, że dowiem się więcej o korelacji tej sfery życia z przebiegiem ich karier, porażek i sukcesów. Moją uwagę skupiły fragmenty mówiące o prostacie. Jest to dość przykra przypadłość, zawstydzająca większość mężczyzn. No i te upokarzające reklamy magicznych tabletek puszczanych w telewizji w niemalże każdej porze antenowej (psi-psi):). Thorwald wraca troszkę do przeszłości i daje nam wykład na temat historii leczenia tego zaburzenia. Uprzedzam, wiele z nich powala swoim okrucieństwem i specyficzną, medyczną terminologią. Lubię, kiedy pisarz ma odwagę złamać pewne tabu i wprowadzić do literatury popularnonaukowej trochę pikanterii.

Książka jest, jak zresztą wszystkie z tej serii Znaku, przepięknie wydana. Polecam przede wszystkim miłośnikom poprzednich książek tego autora, a w szczególności miłośnikom medycyny i historii. Wiem, że te dwie dziedziny nie zawsze idą w parze, ale autor postarał się aby razem stanowiły pasjonujące połączenie.

Za egzemplarz bardzo dziękuję Wydawnictwu Znak

Mały koszmarek na koniec tygodnia

2011-10-21T20:38:00.006+02:00

To co pierwsze rzuca się w oczy to przyjemna w odbiorze okładka. Uspokajające, stonowane kolory , harmonia i porządek. I na tym pochwały z mojej strony się kończą. Autor książki –Thich Nhat Hanh – mistrz zen, mnich i „duchoznawca”, nominowany przez Luthera Kinga do Pokojowej Nagrody Nobla, uczy czytelników jak znaleźć spokój ducha poprzez umiejętne oddychanie. Nie jestem zwolenniczką poradników w stylu „Odnajdź własne ja”, „Własna ścieżka” czy „ Moje miejsce na świecie”. Często są to banały w stylu Coelha (wszystkich fanów przepraszam).

Już na samym wstępie bardzo się zniechęciłam, tym oto przesłaniem:

„Budzę się rano i uśmiecham się:

Przede mną zupełnie nowe dwadzieścia cztery godziny

Ślubuje w pełni przeżyć każdy moment

i na wszystkie istoty spoglądać wzrokiem pełnym współczucia”

Aż się chce krzyknąć – „Ludzie trzymajcie mnie!”;) W kolejnych zdaniach autor przekonuje jak ważny jest oddech w naszym życiu i jak jego świadomość pozytywnie wpływa na nasze samopoczucie. Przekonuje nas, że za pomocą medytacji osiągniemy swoistą nirwanę i staniemy się innymi ludźmi. Nigdy nie próbowałam medytacji i nie mam takiej potrzeby. Wszystkie moje problemy rozwiązuje dzięki rozmowie z innymi lub racjonalnym myśleniem, a energię czerpię z żywiołowej muzyki. Przesłania zawarte w książce są tak banalne, że chyba nie ma sensu o tym pisać. „Pokochaj siebie, a dopiero potem drugiego człowieka”. Boże, ileż można?! Do łez rozbawiły mnie krótkie „modlitwy” do codziennej medytacji w stylu „gdy obmywam moje ciało, oczyszczam też serce, wszechświat jest przesiąknięty zapachem kwiatów”. O co chodzi? Nie wiem, ale trochę to przerażające i myślę, że mogłoby mnie jedynie poruszyć po dużej dawce alkoholu.

Nie wykluczałam, że być może dla kogoś ten poradnik będzie strzałem w dziesiątkę. Znam kilka osób, które z miłą chęcią zagłębiła by się w tej lekturze. Do mnie ona najzwyczajniej nie dociera i nic na to nie poradzę. Być może jest to wynik mojego dzisiejszego nastroju, bo od rana jestem nastawiona dość buńczucznie do wszystkiego ;)

Ubawiłam się po pachy dzięki portalowi Sztukater.pl oraz Wydawnictwu Helion

Gratka dla maluchów

2011-10-19T17:59:00.002+02:00

Tym razem przed sobą mam książeczkę dla dzieci i to nie byle jaką. I Ty możesz zostać pisarzem kierowana jest do maluchów, jak na moje oko, w wieku 9-13 lat. Momentami żałowałam, że ja już nie mam tylu lat i nie mam pociech w tym wieku (w sumie to w ogóle nie mam żadnych, nie licząc psa i kotów). Wydanie jest piękne! Kolorowe, żywe, zdecydowanie zachęca do nauki i zabawy.

Autorzy krok po kroku wprowadzają małego pisarza w magiczny świat wyobraźni. Instruują jak skonstruować oryginalną postać, budować napięcie, zaskoczyć czytelnika. Wszystko urozmaicone jest cudownymi ilustracjami: wróżek, piratów, mrocznych zamków i zabawnych zwierząt. Maluchy znajdą w książce wiele inspiracji i sporo wolnego miejsca na własne notatki, przemyślenia i pomysły. Dodatkową atrakcją dla młodego czytelnika jest specjalny rozdział poświęcony kręceniu filmu na podstawie ich wcześniejszych pomysłów. A zaczyna się tak:

„ Wyobraź sobie, że szefowa hollywoodzkiej wytwórni w bardzo drogim kostiumie puka do Twoich drzwi . Uśmiecha się szeroko , błyskając perłową bielą perfekcyjnych zębów i mówi, że ma dla Ciebie ważną wiadomość...”

Urocze prawda?

Poradnik I Ty możesz zostać pisarzem to wspaniały pomysł na prezent dla każdego dzieciaka. Jest pięknie wydany, kolorowy, przyciągający wzrok i zachęcający do pisania. Sama się sobie dziwie, że nie zaczęłam go uzupełniać , tak bardzo jestem nim oczarowana. Oj byłoby zabawnie gdybym w rubrykę „Zawiera niesamowite historie napisane przez...” umieściła „...23 letnią Paulinkę” ;).

Za egzemplarz dziękuję portalowi Sztukater oraz Wydawnictwu Olesiejuk.

***Ogłoszenie***

W świecie bez ograniczeń, nie ma nic bardziej uwodzicielskiego niż Kuszące zło…

Długo oczekiwana premierę 3 części bestsellerowej serii Zew nocy pt. Kuszące zło, australijskiej pisarki Keri Arthur już w księgarniach!

W świecie magii i pokus, nocą budzą się do życia piękni, przeklęci i pożądani.

Riley Jenson musi jednak działać na własną rękę. Jest niespotykanym połączeniem wampira i wilkołaka, pracującym dla organizacji, której głównym celem jest utrzymywanie porządku w świecie nadprzyrodzonych stworzeń. Ufając przełożonym i kochankom niewiele więcej niż swoim najgorszym wrogom, Riley gra według własnych zasad. Jej nową misją jest przeniknięcie do potężnie strzeżonego pałacu rozkoszy, którego właścicielem jest przestępca znany jako Deshon Starr - szaleniec od lat zajmujący się genetyką.

Gdy wokół Riley zaczynają kręcić się dwaj seksowni mężczyźni - opanowany i niesamowicie uwodzicielski wampir oraz gorący wilkołak - i zaczynają walczyć ze sobą o jej względy, Riley musi zachować zimną krew. Jeśli ocali świat przed Deshonem Starrem, ocali też samą siebie…

Ta paranormalna seria staje się coraz lepsza z każdą następną książką… ekscytująca przygoda, która daje wszystko co trzeba do znakomitej zabawy – seksownych zmiennokształtnych, gorących wampirów, dziki niekontrolowany sex i szczyptę prawdziwej miłości, która może okazać się wieczna.

FreshFiction.com

Keri Arthur zręcznie splata trzymającą w napięciu fabułę z upojnym

romansem w, nader przyjemnej, rzeczywistości Melbourne. Seksowne

wampiry, namiętne wilkołaki, nieposkromiony, śmiały i przyjemny sex

musi się wam spodobać. Błyskotliwa, seksowna i dobrze

zaplanowana historia. "Wschodzący księżyc" pozostawił mnie z marzeniem o

byciu wampirem… Kim Harrison.

"Blondyn i Blondynka" Magdalena Kulus

2011-10-18T17:44:00.002+02:00

Jestem pod tak ogromnym wrażeniem tej książki, że ciężko mi zebrać myśli i wyrazić to, co wywołała we mnie ta lektura. Magda, autorka i bohaterka książki boryka się z poważną chorobą. Cierpi na rdzeniowy zanik mięśni. Od lat porusza się na wózku i proste, codzienne czynności stanowią dla niej nie lada wyczyn. Jej życie napiera tempa dzięki Igorowi (Blondynowi), biszkoptowemu czworonogowi, który staje się dla niej psem asystującym. Dziewczyna od 2007 roku prowadzi swój blog internetowy, którzy doczekał się wydania papierowego (a właściwie fragmenty bloga).

Tyle słowem wstępu. Teraz czas na moją opinię. Bardzo polubiłam Magdę, jej siłę, optymizm, wiarę w ludzi (ja chyba już jej nie mam), humor, niespożytą energię i radość życia. Jest niesamowita. Wie jak żyć i wyciskać z tego to, co najlepsze, jak z cytryny. Ma oddanych przyjaciół, kochającą rodzinę, pisze doktorat, czynnie udziela się w życiu kulturalnym swojego miasta, a także działa na rzecz innych chorych w fundacji SMAk życia. Piszę z ogromnym poczuciem humoru i dystansem. Zdecydowanie na uwagę zasługuje jej relacja z rodzicami. Oj zazdroszczę jej tak kochających, wyrozumiałych i mądrych rodziców. Dowcipy i miłe docinki jej taty na długo pozostaną w mojej pamięci i ich wspomnienie nie raz, niespodziewanie wywoła u mnie wybuchy śmiechu. Magda uwielbia długie pogawędki ze znajomymi, książki i spacery ze swoim Blondynem. A jaki jest Blondyn? To nad wyraz mądry i troskliwy psiak. Pomaga Magdzie w poruszaniu się po mieście, w ubieraniu się, przynosi jej drobiazgi, otwiera i zamyka drzwi i wiele wiele innych. Oboje pałają do siebie ogromnym uczuciem, które bije z każdej strony książki. Jako pies oczywiście ma jedną cechę. Jest obżartuszkiem, co udowadnia na każdym kroku. Do łez rozbawił mnie fragment, gdzie staje nawet do komunii na mszy, licząc na to, że ksiądz wsadzi mu coś do pyska:)

Magda nie narzeka. Nie lituje się nad sobą. Wymaga od siebie bardzo wiele i na prawdę wiele z siebie daje. Czytając jej zapiski, momentami było mi wstyd za siebie. Czemu? Ile razy zdarza mi się marudzić, lenić, narzekać (oj tak narzekać) zamiast po prostu... działać. To chyba taka cecha narodowa. Ta lektura otwiera oczy na kilka, najistotniejszych spraw. Podziwiam Magdę i uwielbiam jej psa. Od dziś zostałam wierną czytelniczką jej boga i mocno kibicuje jej w walce z chorobą.

Za egzemplarz bardzo dziękuję Wydawnictwu Sol.

"Dziewczyny wojenne" Łukasz Modelski

2011-10-17T11:06:00.003+02:00

11 kobiet. 11 historii. Każda z nich 1 września 1939 roku była młodą, pełną marzeń i nadziei dziewczyną. Miały swoje życia, znajomych, przyjaźnie, miłości i plany na przyszłość. Nie wiedziały, że w najbliższym czasie staną do walki z okrucieństwem, własnymi słabościami i śmiercią. Walki o godność i przetrwanie.

Dziewczyny wojenne to przerażające wyznania bohaterek wojennych. Każda historia jest inna, a kobiety nie znały się osobiście. Jednak jest coś, co je łączy -miłość do ojczyzny i odwaga. Z chwilą rozpoczęcia wojny zostały skazane na głód, cierpienie i tułaczkę. Zostawały łączniczkami, pracowały w konspiracji, były pilotami, opiekowały się rannymi żołnierzami, walczyły. Musiały zapomnieć o strachu i panice. Dojrzały znacznie szybciej niż powinny.

Książkę czyta się ze zdumieniem i podziwem. Nie umiem postawić siebie na ich miejscu, a co dopiero dzisiejszych, rozwrzeszczanych i rozpieszczonych małolat. Wielokrotnie zadawałam sobie pytania czy dzisiejsza młodzież ma taką świadomość swojej ojczyzny jak bohaterki powieści Łukasza Modelskiego. Czy gdyby dziś wybuchła wojna, młodzi ludzie stanęli by do walki czy po prostu uciekli w popłochu i wystawili białą flagę? Tym bardziej chylę czoła w stronę bohaterek tej obszernej relacji. Przetrwały piekło, kochały, rodziły dzieci, głodowały, walczyły o każdą niewinną duszę.

Ta pozycja literacka nie należy do miłych i przyjemnych. Jej lektura po prostu wprawia w osłupienie, smutek,nostalgię. Skłania do refleksji nad własnym życiem. Jakie mamy szczęście, że naszemu pokoleniu (póki co) nie dane było zmierzyć się z jarzmem wojny. W takich chwilach docenia się rzeczy, na co dzień nie zauważalne.

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu Znak

„Wichrołak” Paweł Szlachetko

2011-10-13T15:10:00.003+02:00

Dziwacznych kryminałów ciąg dalszy. Tym razem akcja toczy się współcześnie, ale za to w górach, dokładniej – w małej podhalańskiej wiosce. Jak to zazwyczaj bywa, wioska jest z pozoru cicha, spokojna, gospodarze trudzą się by wykarmić rodziny i kupić nowy telewizor plazmowy, wolne chwile uprzyjemniając sobie w gospodzie nad kulturalnym pół litra...

Jednak niedawne wydarzenia kładą się cieniem na spokoju i sumieniu górali. Doszło bowiem we wiosce do zbrodni, o której wszyscy najchętniej by zapomnieli. Ktoś lub coś jednak na to nie pozwala. Kilku zamożnych i szanowanych gazdów ginie na szubienicy. Policja uznaje, że były to samobójstwa, co potwierdza miejscowy lekarz, wysnuwając teorię o zgubnym wpływie halnego na psychikę ludzi.

Główny bohater, Roman, marzący o karierze dziennikarza wyjaśnia jednak, że w okresie kiedy dochodziło do powieszeń nie zanotowano owego wiatru. Czując, że coś tu jest nie tak, przyjeżdża do górskiej wioski i zatrzymuje się w niej pod zmyślonym pretekstem. Co wyjdzie ze spotkania miastowego chłopaka z góralami i z jego tajnego śledztwa?

Autorowi należą się brawa za oddanie podhalańskiego kolorytu i polskiej mentalności. Specyficzna religijność i moralność, ciągłe niesnaski między sąsiadami, odwieczne konflikty itd. wiodą prym w tej książce. Wątek kryminalny też jest nieźle pomyślany i nie wszystkie postacie, które maczały palce w krwawych wydarzeniach dają się tak łatwo zidentyfikować. Czytało się to przyjemnie, no, może końcówka jest trochę nieznośnie przeciągnięta i ubarwiona. Ale całość sprawia dobre wrażenie i można się całkiem dobrze bawić przy tej książce.

Za egzemplarz serdecznie dziękuję Wydawnictwu Muza